Being Human !

Are we? This question has a vital role nowadays. It May be because of the Delhi recent rape incident. Now people talk about sex and sex education in teens and also public talks about the life style of girls in the cities. There was a talk show in one of the south Indian channel recently and in that, the retired High court Judge Justice D. Shree Devi told, instead of people crying for Sex education in children they should have first ‘Family Education’. She meant that, if you are aware about the custom, culture, sense of humor, character then you will not be a part of rapist. If you know the value of a family and the human being whether it is a men or women, then you will not do the crime against the society or human being.

Even I strongly believe in the concept family education.  If we are following the family values form our family or society we couldn’t treat a girl as sexual commodity. Nowadays our parents don’t have time for our children. Then how they will learn the values? What values the parents can show in their families? How many families, whether it’s a Hindu, Muslim or Christian have evening lighting the lamp or candle and pray? Kids are now busy with channels , technology, gadgets and tuitions.

Schools have a significant role in imparting effective sex education to adolescents. Research has shown that with effective sex education to young adults in schools, it is possible to push back the age at which adolescents experiment with sex. These programs also have the potential to encourage youngsters to use protection during their first sexual experience.

However, although schools in the cities and suburbs of India are coming up with innovative health and hygiene workshops that deal with many issues;  the introduction of comprehensive sex education in schools on a regular basis still remains a subject of raging controversy. The existing education system in India is still much divided about conducting such workshops and programs within the school premises. In Pinnacle High we had two session of workshop on the subject ‘Sex education’. It gave a clear picture or some kind of knowledge (in fact our kids knew much more …) to the children who are not able to interact or talk about sex and the sexual problems to elders.

Research has shown that comprehensive sex education benefits young adults substantially. This program assist teenagers deal with peer pressure and teaches them the art of communication and negotiation. It assists them with imbibing assertive skills, crucial in their dealings with peers.

Parents of adolescent boys and girls can play an important role in imparting information on sex - related topics especially in the wake of it being sidelined in schools. When parents have educated their children about sex in an environment of openness, studies have shown that it has enhanced children’s understanding on the subject. Don’t be afraid to talk to your children. Indulging in talks related to sex and drugs help children to judge wisely when they are faced with similar situations. Further, children are likely to follow their parents’ advice and approach them in times of difficulty.

A dream of night ride

Yesterday night at 11.30 after I left Fr. Jaison to Thane station for Bhopal , while riding back on highway, the road was empty and the breeze was cooled by the way. My mind was running far and I was riding slow because of the coldness. Some devotional line came to my lips and I was in a different world. One truck passed in front of me, and I usually think about a tragedy while alone riding. This moment also I thought about the death. Then it came to my mind that , if I meet an accident what will be the situation? Some passengers may stop and take me to the hospital. My phone is in pants pocket, so it will not lose, and then people will take the phone and try to contact the relatives. But if am not in conscious, how they can call to my relatives? They might check my recent phone calls. Then the most contacted person will be Fr. Jaison. They will dial to father’s phone, immediately he will pick up, even if he is in train. When they inform to him, what will be his first reaction? Their train is yet to reach on station, scheduled time is 12.5. By the time I reached at Ghodbunder Rd , highway, near to my house, may be 20 minutes from station because the road was half empty. Before my turn from the highway, there is a signal and further a police station. While reaching to that signal I could see few vehicles stops there and red lights are shining. Even my accelerator gone down and I too stopped behind one truck. Then I thought at night time normally signals won’t work, it will be blinking yellow for slow moving, and then why now people stopped. I moved forward by the side of the truck, and I could see one boy of 20’s age lying on the road in a pool of blood and no movement on his legs or hands. One bike is lying aside with two parts at front. Also one truck stopped near to that. Few passengers taking his body to a Wagoner and one police jeep came on that time. I just turn the key down and put my head on the handle. The time is 12.05. father’s train must have come. The dream I had while riding came true now in front of me!. We had to wait again 10 minutes before the spot for, the police wanted to have some inspection. Then they left us to move forward. After I passed the accident spot and pool of blood, my mind again went to the half stopped dream. Being in a hospital, who will be there with me?? No , just forget it. I always have a faith in God, and I usually believe that , if I ride or go for some church work, nothing will happened to me, especially when I take Father to any place I know , I am with a god’s messenger, nothing will happen. When I reach at my home, for two minutes I just recalled the incident. I was dreaming on the way and I passed 20 minutes on highway along with other vehicles and trucks but nothing happened to me. That was the hope that I could realizes from the past incident. God is great, and he plays different games with different people in different time…yup.

...രണ്ടാം നമ്പര്‍ ഫ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ജൂലൈ 17, 2012 ലെ ചൊവ്വാഴ്ച ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്തത് ആകാന്‍ കാരണം , അന്ന് കേരളത്തില്‍ നിന്നും മുംബൈയിലെക്ക് തിരിച്ച ദിവസം ആയിരുന്നത് മാത്രമല്ല, പിന്നെയോ ദൈവീക സാമിപ്യം തീര്‍ത്തും ഹ്യദയത്തെ തട്ടിയുണര്‍ത്തിയ, മാര്‍ ഇവാനിയോസ് പിതാവിന്റെയും പരി. മാതാവിന്റെയും കരങ്ങള്‍ , മോശ കടലിനു മീതെ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ആ വടിപോലെ എന്റെ കണ്മുന്നില്‍ തെളിഞ്ഞ ആ നിമിഷം കൂടി ആയിരുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ജൂലൈ മാസം നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ കാരണം, താനെ പള്ളിയില്‍ നിന്നും ജൂബിലി പ്രമാണിച്ച് മാര്‍ ഇവാനിയോസ് പിതാവിന്റെ കബറിങ്കലേക്കുള്ള പദയാത്രയില്‍ പങ്കു കൊള്ളണം എന്ന ആഗ്രഹം. അങ്ങനെ നാട്ടില്‍ നിന്നും 17 നു ഹാപ്പ എക്സ്പ്രസ്സില്‍ എറണാകുളത്തുനിന്നും ടിക്കറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. ക്യത്യം 12.30 ന്‍ ട്രെയിന്‍ എറണാകുളത്തു വരും, 12.50 നു അവിടുന്ന് തിരിക്കും. അങ്ങനെ സമയം എല്ലാം ക്യത്യമായി കണക്ക് കൂട്ടി, വടശ്ശേരിക്കരയിലെ വീട്ടില്‍ നിന്നും 7 മണിക്ക് ഞാനും ചേച്ചിയും കൂടി പത്തനംതിട്ടയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടു. 7.30 നു പത്തനംതിട്ട ഡിപ്പോയില്‍ നിന്നും എറണാകുളത്തിനു ബസ്സ് ഉണ്ട്, അത് 11 നു എറണാകുളത്ത് എത്തും. വീണ്ടൂം ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ സമയം ഉണ്ട്, കൂടാതെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ എറണാകുളത്തു നിന്നും ഒരമ്മച്ചി കൂടി വരുന്നുണ്ട്, അങ്ങനെ വളരെ റിലാക്സ് ആയി, ലഗേജും എല്ലാം എടുത്ത് , കാറില്‍ പത്തനംതിട്ട സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ , എറണാകുളത്തിനുള്ള ഫാസ്റ്റ് പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഉടന്‍ കൌണ്ടറില്‍ തിരക്കിയപ്പോള്‍ 8 മണിക്ക് ഒരു ബസ്സ് ഉണ്ട് എന്ന് പറഞ്ഞു. 8 മണിയുടെ ബസ്സിനു പോയാലും 12 ആകുമ്പോള്‍ അവിടെ ചെല്ലാം, അതുകൊണ്ട് ഒട്ടും ടെന്‍ഷന്‍ ഇല്ലാതെ അവിടെ സിമന്റ് കസേരയില്‍ ഇരുന്നു. ആ സമയം അവിടെ ഒരു ചെറിയ സംസാരം...ഇന്ന് ആലപ്പുഴയിലും ചെങ്ങന്നൂരും ഹര്‍ത്താല്‍ ആണ്, ഒരു എബിവിപി വിദ്യാര്‍ത്ഥിയെ കുത്തി കൊന്നു അത്രേ..ഇത് കേട്ടപാടെ ഞാന്‍ കൌണ്ടറില്‍ ഒന്നു കൂടി തിരക്കി, അതേ, എറണാകുളം ബസ്സ് ആലപ്പുഴ വഴി ആണ് പോകുന്നത്. അപ്പോള്‍ സമയം ഏതാണ്ട് 8 .10 !! ഇതുവരെ ആ ബസ്സും വന്നില്ല. ആകെ ഒരു ടെന്‍ഷന്‍ . ഇനി ലേറ്റായാല്‍ പ്രശ്നമാണ്. ഉടന്‍ കൌണ്ടറില്‍ ഇരുന്ന ആള്‍ എന്നെ അകത്തേക്ക് വിളിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു, “ എറണാകുളത്തിനുള്ള ബസ്സ് വരില്ല, അത് ഇടയ്ക്ക് തടഞ്ഞിട്ടിരിക്കയാണ്, ഇപ്പോള്‍ ഒരു കോട്ടയ്യം ബസ്സ് ഉണ്ട്, അതില്‍ കേറി കോട്ടയത്ത് ചെന്നാല്‍ എറണകുളത്തിനു ബസ്സ് കിട്ടും, ഇനിയും ലേറ്റായാല്‍ അടുത്ത് ബസ്സ് ഒന്‍പതു മണിക്കേ ഉള്ളൂ..” ഉടന്‍ തന്നെ ഞാനും ചേച്ചിയും കൂടി ലഗേജും വലിച്ച് കോട്ടയം ഫാസ്റ്റില്‍ കയറീ ഇരുന്നു. 8 .25 നു അത് സ്റ്റാന്‍ഡ് വിട്ടു. ഡ്രൈവറോട് തിരക്കിയപ്പോള്‍ ഈ ബസ്സ് 10.15 നു കോട്ടയത്ത് എത്തും എന്ന് പറഞ്ഞു.

മനസ്സില്‍ ഒരു തീ...ചേച്ചി ബസ്സില്‍ ഇരുന്നുകൊണ്ട് കൊന്തചൊല്ലി തുടങ്ങി. ഞാന്‍ മാര്‍ ഇവാനിയോസ് പിതാവിനോട് മുട്ടിപ്പായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു, എത്രയും പെട്ടന്ന് കോട്ടയ്ത്ത് എത്തിക്കണേ എന്ന്. അഥവാ ടെയിന്‍ കിട്ടിയില്ലാ എങ്കില്‍ എന്ത് ചെയ്യും എന്ന് ആലോചിച്ചു. ടിക്കറ്റ് ക്യാന്‍സല്‍ ചെയ്യാന്‍ പോലും ഉള്ള സമയം ഇല്ല..ഈ ലഗേജുമായി റിസര്‍വേഷനില്ലാത് പോകാന്‍ പറ്റുകയുമില്ല, രണ്ട് ദിവസം കൂടി ഇവിടെ നില്‍ക്കാനും പറ്റില്ല, കഷ്ടിച്ചാണ് സ്കൂള്‍ തുറന്ന ഉടന്‍ ഒരാഴ്ച ലീവ് കിട്ടിയത്. എല്ലാം കൂടി ആലോചിച്ചപ്പോള്‍ , ആലോചിക്കാനല്ല ഈ സമയം , പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാനാണ് എന്ന് മനസ്സില്‍ ആരോ പറയുന്നതുപോലെ...അതേ, വീണ്ടൂം ഞാന്‍ പ്രാര്‍ത്ഥനയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. 10.20 ആയപ്പോള്‍ ബസ്സ് കോട്ടയത്തെത്തി, അതില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അതാ, ഒരു എറണാകുളം ഫാസ്റ്റ് സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്നു. ഡ്രൈവറെ കൈ കാണിച്ച് അതില്‍ ചാടിക്കയറി. വീണ്ടു കണക്ക് കൂട്ടി, 1മണിയാകാതെ ബസ്സ് എറണാകുളത്ത് എത്തുകയില്ല. വീണ്ടും പ്രാര്‍ത്ഥന....

അതേ, വേറെ വഴി ഒന്നുമില്ലല്ലോ...ഇതിനിടയില്‍ എറണാകുളത്തുനിന്നും അമ്മ്ച്ചിയുടെ കൂടെ വന്ന ആള്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തു. അവര്‍ അവിടെ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിയത്രേ, അവിടെ ഞങ്ങളുടെ ട്രെയ്യിനിന്റെ ചാര്‍ട്ട് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. 12.30 നു ട്രെയിന്‍ അവിടെ എത്തുമത്രേ. ഉള്ള പ്രതീക്ഷയും പോയി, കാരണം 12.30 നു അവിട് എത്തുക അസാധ്യം. വീണ്ടും പഴയ പ്രാര്‍ത്ഥനയിലേക്ക്, അങ്ങനെ 12.15 ആയപ്പോള്‍ ത്യപ്പൂണിത്തുറയില്‍ എത്തി. പതിവിലും വിപരീതമായി വലിയ ട്രാഫിക്, ബസ്സ് ഇഴഞ്ഞ് ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങുകയാണ്. “ഇവിടെ ഇറങ്ങി റിക്ഷയ്ക്ക് പോകുക” ആരോ മനസ്സില്‍ മന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ...എന്റെ അഭിപ്രായം ചേച്ചിയോട് ചോദിക്കാനായി തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവള്‍ പറയുന്നു, ‘നമ്മുക്ക് ഇവിടിറങ്ങി റിക്ഷയ്ക്ക് പോയാലോ ‘ എന്ന്. കണ്ടക്ടരോട് തിരക്കിയപ്പോള്‍ ബസ്സ് 1 മണിക്കേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തുകയുള്ളു എന്ന് മറുപിടി കിട്ടി. കേട്ടപാട് അവിടെ ഇറങ്ങി, അടുത്ത് കണ്ട ഒരു റിക്ഷയ്ക്ക് കൈ കാണിച്ച് അതില്‍ കയറീ. റിക്ഷക്കാരനോടും വിവരങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചു. എത്ര സ്പീഡില്‍ പോയാലും 12.45 ആകാതെ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തില്ല എന്ന് അയാളും പറഞ്ഞു. പിന്നെ പരിശ്രമിക്കാം എന്ന വാഗ്ദാനവും ‘“പടച്ചോനെ വിളിച്ചോളിന്‍“ എന്ന ഉപദേശവും..അതേ, ഇനി അയാളെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ട് കാര്യമില്ല...എല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ കൈയ്യില്‍....എങ്കിലും ഏതോ കുറുക്കു വഴിയില്‍ കൂടി ആ റിക്ഷാ പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ക്യത്യം 12.45 നു ഞങ്ങള്‍ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. അപ്പോഴും അമ്മച്ചിയുടെ കൂടെ വന്ന ആളിന്റെ ഫോണ്‍ എത്തികൊണ്ടിരുന്നു, ട്രെയിന്‍ ഫ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് വരുന്നു, എത്രയും പെട്ടന്ന് 2 ആം നമ്പരിലേക്ക് വരിക. സ്റ്റേഷന്റെ ഏറ്റവും പുറകില്‍ നിന്നും ലഗേജും എടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാം നമ്പര്‍ ഫ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ എത്തി. സമയം 12.50. ട്രെയിന്‍ ഇപ്പോഴും ഫ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് എത്തികൊണ്ടിരിക്കയാണ്. റെയില്‍ വേ അറിയിപ്പ് മൂന്നുപ്രാവശ്യം ഞങ്ങള്‍ കേട്ടു. ഈ സമയം എല്ലാവരും ട്രെയിന്‍ വരുന്നതും കാത്ത് ഒരറ്റത്തേക്ക് നോക്കി നില്‍ക്കയാണ്. കൂട്ടത്തില്‍ ഒരാള്‍ പറയുന്നു, ‘12.30 മുതല്‍ ട്രെയിന്‍ രണ്ടാം നമ്പര്‍ ഫ്ലാറ്റ്ഫ്ഓമിലേക്ക് എത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് പറയുന്നു, ഇതുവരെ അത് ഇങ്ങ് എത്തിയില്ല..‘ അപ്പോള്‍ എനിക്ക് ഒരു കാഴ്ച കാണാന്‍ സാധിച്ചു, സ്റ്റേഷന്റെ ഒരറ്റത്ത് ട്രെയിന്‍ വന്ന് നില്‍ക്കുന്നു. ഒരു സൈഡില്‍ മാര്‍ ഇവാനിയോസ് പിതാവും മറ്റേ സൈഡില്‍ പരി. മാതാവും കൈകള്‍ ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്നു. കുറച്ചുകൂടി സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ ട്രെയിന്‍ പതുക്ക് ഫ്ലാറ്റ് ഫോമിലേക്ക് കയറുന്നു, അത് മുന്നോട്ട് മുന്നോട്ട് വരികയാണ്. ഞാന്‍ വാച്ചില്‍ നോക്കി. സമയം 12.55. ഞങ്ങളുടെ ബോഗി തൊട്ട് മുന്‍പില്‍ വന്ന് നിന്നു. ലഗേജും എടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ സീറ്റില്‍ വന്ന് ഇരുന്നപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ കണ്ട ആ കാഴ്ച മറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എന്റെ ചേച്ചി അമ്മച്ചിയോട് പറയുന്നത് കേട്ടു, മാതാവ് നമ്മുടെ വണ്ടി പിടിച്ചിട്ടിരിക്കയായിരുന്നു. നോക്ക് നമ്മള്‍ വരാന്‍ വേണ്ടി എത്ര സമയം അത് ട്രാക്കില്‍ കിടന്നു...എന്റെ മനസ്സിലും അതേ ചിന്ത , ഞാന്‍ വിളിച്ച പിതാവും മാതാവും അല്ലേ ആ ട്രെയിന്‍ അവിടെ പിടിച്ചിട്ടത്...അതേ...സാങ്കേതികമായി സിഗ്നല്‍ വീണതായിരിക്കാം, പക്ഷേ എനിക്കുണ്ടായ ആ ദിവസത്തെ അനുഭവം, എന്നെ ഒന്നുകൂടി ആഴമായ ദൈവ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നതായിരുന്നു. ഇന്നും ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു, പരി. മാതാവും, മാര്‍ ഇവാനിയോസ് പിതാവും അവിടെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് ആ ട്രെയിന്‍ അന്ന് കിട്ടുമായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോഴും കണ്ണില്‍ ആ കാഴ്ചയും ചെവിയില്‍ ആ അറിയിപ്പും- ‘ ........രണ്ടാം നമ്പര്‍ ഫ്ലാറ്റ്ഫൊമിലേ എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു..”

തേങ്ങാക്കൊല

ഇന്നലെ വൈകിട്ട് ഞാന്‍ പച്ചക്ക്കറി അരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കേ , മൂന്നരവയസ്സുള്ള പുത്രന്‍ എന്റെ അടുത്ത് വന്ന് എന്നെ ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു, എപ്പിഴും അവന്‍ “ യേ ക്യാ ഹേ? “ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും, ഓരോ ബാജിയുടെയും പേര് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, പിന്നെയും അവന് “ യേ ക്യാ ഹേ? “ എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും...കുറെ കഴിഞ്ഞ് ഉള്ളി അരിഞ്ഞ് കണ്ണില്‍ വെള്ളം വന്നപ്പോള്‍ , അപ്പോഴും അവന് ഇതേ ചോദ്യം...ഉടന്‍ ഞാന്‍ “ ഇത് തേങ്ങാക്കൊല” എന്ന് പറഞ്ഞു, അപ്പോ അവന്‍ അത് വേണം, “ പിന്നെ എന്റെ പുറകെ “ തെങ്ങാകൊല ക്യാ ഹേ” എന്നായി, ഓരോ പച്ചക്കറി കാണിച്ചപ്പോഴും അവന്‍ അതിന്റ പേരു പറയും, പൊട്ടറ്റോ, റ്റൊമാറ്റോ, കാന്ത( ഉള്ളി) , ഇപ്പൊ അവന് തേങ്ങാക്കൊല കിട്ടിയേ തീരൂ...ഇന്നലെ മുതല്‍ അതിന്റെ പിറകേ നടക്കയാ, അതിനു ഇന്ന് ഞാന്‍ ഗൂഗിലില്‍ നിന്ന് ഒരു തേങ്ങാക്കൊലയുടെ പടം കാണിച്ചു. അപ്പോ അവനു അത് കിട്ടിയേ തീരൂ...ഇനി ഞാന്‍ എന്തു ചെയ്യും????

Waiting for the student…

In my Mumbai lifespan, I have connected too many people from the different ways of life. As a friend, colleague, student, neighbor, co- traveller like many. But still I could not forget one guy, 16 year old master Simab Raza. He was completed his SSC and joined for computer diploma in my institute. He was a regular student and was so eager to learn computers. He was very calm, decent, svelte and sincere. He had a special affection to me. Even I had a soft touch with him.

One day when I came back to my room after work, the room owner told me to vacate instantly. I was stunned. Because I have no idea that, where will I move next? From my relatives, no one was ready to help me on that time. Next day when I reach my institute, I was very upset and gloomy. I couldn’t concentrate on teaching too. Simab asked me the reason of my headache. So I shared with this news. He told me to shift the room to his place, where he can arrange a temporary room for me. Soon when our class got over, he came with me to my place and packed my suitcase and bags. Heavy bags filled with my books he put it in the Rickshaw. Around 5 pm we reached his place at north Mumbai , the village called Nallasoppara from Sakinaka where I was  put up. After keeping my luggage in his friends place , he took me to his house. I met his Umma ( Mother) , and his younger sister. She gave me tea and told to take some rest as we both were tired after reaching there. I was surprised to see their concern about me; an unknown person also from another cast, not even from Mumbai. Just they know that I am her son’s teacher. Anyway I had no other option on that situation, to live…(?).

I attuned with my other room partners who are from the North, Kashmir. In that one room flat, we four of them stayed. One South Indian and three North Indian in middle of India!  (Maharashtra!). Every day Simab visited my room and also told other roommates to take care of my things and help me. Later may be after a month, I got a new accommodation with one of my friend. In fact I was looking for a new place because; this Nallasoppara was too far from Mumbai and took me around 1 hour in train to reach my institute. Hectic travelling! So I actuated from there to my friends place. After three months, Simab completed his short term course and left institute. There was no mobile that time, so I couldn’t contact him later. Years passed, but still I remember his innocuous face all the time. He was a God that time for me. Because I was very new to Mumbai and I did not had much contacts or relation. After 13 to 14 years, now I am looking for my dear student Simab, if I can find him anywhere, I will be very much grateful to him. Really I want to meet him. I hope, once I will meet him, and I am waiting for that precious moment.

Shadow of gloom

When I recall my childhood, I always feel that, I had missed my childhood sweet retentions, and beautiful life of a child. It was very pathetic in my life as it went on with limited happiness, sharing, wants and desires. I always think of ‘first deserve then desire’. It was very true in my life too. I didn’t crave anything in my life. My poor parents struggled a lot to bring their progenies. Being the youngest in their chain I got little concession and affections from my beloved parents. So only I found a way to come out of it, to ran away from home after school life. As every child I too fantasized a lavish, free life in my future. I hope to fly like a dove. Fortunately I got a chance to visit Bombay after my secondary education. When I landed in the economic city of our country, I never thought that, I will become the part of ‘ Aamchi Mumbai’. People of the Big City welcomed me in their fold; I too became the part of the speedy life in Mumbai. The people, language, culture and custom, food and fantasies all influenced so much in my life. Slowly I merged with the city life. I love to be here in my future. Each and every place attracted me a lot. So I planned to set my rest of the life in Mumbai. I got all support from my relatives, friends, and colleagues and last not least, the blessings from almighty God. I always wish my lofty soul to be dedicated to the service of God. The church and the people of our community helped me to nurture in the spiritual activities and my personal growth through the service of church. 

I was a person of rigorous discipline in life.  That too is learned from my seminary life. I always like to be alone and liked a lonely life. I kept a distance for any relation with my friends and relatives. Many of them came across in my life for a short span of time. I treated everyone with courtesy and kind heart. But I learned an important lesson that, ‘do not trust anyone with your wholehearted’. I inspired by writings of Kamala Das ( Madhavikutty- well known Malayalam poet and writer) , that, to speak from your heart, but still I am scared of open my heart in public. As a writer she became famous and her aptitude of writings known to the people, and they accepted. She lived without fear in public. But for me, I am little reserved and not open to people. I don’t find any one so far I can share with, other than God, so most of the time I like to be alone. That’s the reason may be I like darkness, than the light. But I enjoyed each and every moment in my life. Lot of friends from various directions poked me on my sad days, on line networking sites given me a couple of good relations but the virtual bodies sometimes turn to a dark spot in my life too. So I couldn’t fix any one in my heart. I enjoyed my professional life very much. Teaching and interacting with kids have given me a cherished mind in all time. That’s the reason why I couldn’t grow in corporate life of Mumbai. I witnessed lot of ups and downs in people around me. That all taught me few lessons also. But I have my own philosophy, own decision and own stand in anything related to my personal. I don’t allow anyone to infringe in my personal matter. This also lead to some of the unpleasant circumstances with some of my relatives and family people in past. But I know what I did and what I am going to do. Many of them are interested in your matter, but their own glitches they ignore. They don’t see the pole on their eyes but they find the dust in other’s eyes. One thing I realized, if you want to win in your life, you have to be sincere and candid to yourself. If you try, you can fly in high. Trust in God, because HE is the one who know about you and your past, present and future. I hope, being a shadow of God, he might smudge the shadow of gloom from me.

കോവിയാശാന്റെ വാശി

കോവിയാശാന്‍ , കോപി എന്നൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹത്തോട് വിളിക്കുന്ന ഗോപി സാന്ത്വനം തറവാട്ടിലെ ഒരു പ്രമുഖ അംഗവും കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ മോഡിയും ആണ്. വടക്കേ ഇന്‍ഡ്യയില്‍ ഒരു പ്രമുഖ സ്കൂളിലെ ജോലിയില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴും ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ സജീവവും, കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ ക്യത്യതയോട് നോക്കുകയും, അംഗങ്ങളുമായി നിരന്തരം സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന കോവി മിക്കവാറും എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിക്കുകയും വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അന്ന് ഒരു ശനിയാഴ്ച ആയിരുന്നു, എന്റെ വീകെന്റ് ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അന്ന് സ്കൂളില്‍നിന്നും താനെയില്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയിരുന്നു. (അന്ന് ഞാന്‍ നവി മുംബൈയ്ക്കടുത്ത് പനവേല്‍ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു റെസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്കൂളില്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. വീകെന്റില്‍ മാത്രമേ വീട്ടില്‍ പോകുമായിരുന്നുള്ളൂ..)ഇതുവരെ കണ്ടീട്ടില്ലാത്ത ഒരു ലാന്‍ഡ് നമ്പര്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ല ജോബ് പോര്‍ട്ടലുകാരും ആയിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. വീണ്ടും അതാ അതേ നമ്പറില്‍ നിന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇപ്രാവശ്യം ഞാന്‍ ഫോണ്‍ എടുത്തു. "ഹലോ , പൂച്ചേട്ടാ, എന്താ തിരക്കാണോ?" അപ്പുറത്തുനിന്നും വളരെ പരിചിതമായ ശബ്ദം. രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്ന് ഗോപിയാണെന്ന് മനസ്സിലായിട്ട് തന്നെ, ' ഏയ്, ഞാന്‍ വീട്ടിലാണല്ലോ..തനിയെ ഉള്ളൂ, വെറുതെ റ്റി.വിയുടെ മുന്‍പിലാ..' എന്ന് മറുപിടി പറഞ്ഞു.
"അപ്പോ പൂച്ചി ഇല്ലേ? എവിടെ പോയി? " ഗോപിയുടെ ചോദ്യം. (എന്നെ സാന്ത്വനത്തില്‍ എല്ലാവരും പൂച്ചേട്ടന്‍ എന്നും, സഹധര്‍മ്മിണിയെ പൂച്ചി എന്നും ആണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഇന്നും ഞാന്‍ സാന്ത്വനവാസികള്‍ക്ക് പൂച്ചേട്ടന്‍ തന്നെ !!)
"പൂച്ചി ഇന്നലെ വൈകിട്ട് വാശിക്ക് പോയതാ.." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
"അയ്യോ ! എന്താ പൂച്ചേട്ടാ, ഇങ്ങനെ? കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വര്‍ഷം അല്ലേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ, ഇപ്പോഴേ ഇങ്ങനെ വാശിപിടിച്ചാല്‍ എന്തു ചെയ്യും? കുറച്ചൊക്കെ പരസ്പരം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണ്ടേ? " ഗോപിയുടേ ഉപദേശം.
"അല്ല കോപി..അത്..."
"എന്റെ പൂച്ചേട്ടാ, കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുടുമ്പം ഒക്കെ ആയാല്‍ ഇങ്ങനാ, ചട്ടിയും കലവും ആയാല്‍ തട്ടുകേം മുട്ടുകെം ഒക്കെ ഇല്ലേ? ഇത്രയും അറിവുള്ള പൂച്ചേട്ടന്‍ ഇങ്ങനെ ആയാല്‍ എങ്ങനാ? അങ്ങ് ക്ഷമിക്കണ്ടേ?" വീണ്ടൂം കോപി.
"അല്ല കോപി, അവള്‍ മമ്മിയുടെ അടൂത്തേക്ക് ...." എന്റെ മറുപിടി വക വെയ്ക്കാതെ വീണ്ടും ഗോപി തുടര്‍ന്നു. " ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ഒക്കെ ആയാല്‍ സ്വല്പം വാശിയും വൈരാഗ്യവും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും, എന്നും പറഞ്ഞ് ഭാര്യ ഇറങ്ങിപോകുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍??? മമ്മിയുടെ അടുത്താണെന്ന് പറഞ്ഞാലും അത് നാണക്കേടല്ലേ പൂച്ചേട്ടാ? ഇന്നലെ പോയിട്ട് പൂച്ചേട്ടന്‍ ഇതുവരെ വിളിച്ചില്ലേ? "
"എന്റെ കോപീപീപീപീ......" ഞാന്‍ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
"എന്തേ പൂച്ചേട്ടാ, പറയൂ, എന്താ പറ്റിയത്??" വീണ്ടൂം ഗോപി.
"അതേ, അവള്‍ 'വാശി' ക്ക് പോയി എന്ന് പറഞ്ഞത് അവളുടെ മമ്മി താമസിക്കുനത് നവി മുംബൈയിലെ ' വാശി' (വാഷി) എന്ന സ്ഥലത്താ.രണ്ട് ദിവസം അവധിയായതുകൊണ്ട് വെറുതെ പോയതാ, ഞായറാഴ്ച തിരിച്ചു വരും. " ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.
"അയ്യോ, അത് സ്ഥലപ്പേരായിരുന്നോ? എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ട്ടോ..സോറി പൂച്ചേട്ടാ..." കോവിയുടെ ആ ക്ഷമാപണം കേട്ടാല്‍ ഞങ്ങടേ കോവിയാശാന്‍ ഇതുമല്ല ഇതിനപ്പുറവും പറഞ്ഞ് ആടിനെ പട്ടിയാക്കുമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത് ഞാന്‍ കോവിയുടെ ഒരു തമാശയായി മാത്രം കണ്ട് ഇന്നും ഗോപിയുടെ ഫോണ്‍ വന്നാല്‍ ' പൂച്ചി വാശിക്ക് പോയിരിക്കയാ ട്ടോ ' എന്ന ഡയലോഗ് ആദ്യമേ തന്നെ തട്ടിവിടൂം..