കോവിയാശാന്‍ , കോപി എന്നൊക്കെ ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹത്തോട് വിളിക്കുന്ന ഗോപി സാന്ത്വനം തറവാട്ടിലെ ഒരു പ്രമുഖ അംഗവും കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ മോഡിയും ആണ്. വടക്കേ ഇന്‍ഡ്യയില്‍ ഒരു പ്രമുഖ സ്കൂളിലെ ജോലിയില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുമ്പോഴും ഓര്‍ക്കുട്ടില്‍ സജീവവും, കമ്മ്യൂണിറ്റിയുടെ കാര്യങ്ങള്‍ വളരെ ക്യത്യതയോട് നോക്കുകയും, അംഗങ്ങളുമായി നിരന്തരം സമ്പര്‍ക്കം പുലര്‍ത്തുകയും ചെയ്തിരുന്ന കോവി മിക്കവാറും എന്നെ ഫോണില്‍ വിളിക്കുകയും വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കുവെയ്ക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. അന്ന് ഒരു ശനിയാഴ്ച ആയിരുന്നു, എന്റെ വീകെന്റ് ആയിരുന്നതുകൊണ്ട് ഞാന് അന്ന് സ്കൂളില്‍നിന്നും താനെയില്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയിരുന്നു. (അന്ന് ഞാന് നവി മുംബൈയ്ക്കടുത്ത് പനവേല്‍ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു റെസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്കൂളില്‍ വര്‍ക്ക് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. വീകെന്റില്‍ മാത്രമേ വീട്ടില്‍ പോകുമായിരുന്നുള്ളൂ..)ഇതുവരെ കണ്ടീട്ടില്ലാത്ത ഒരു ലാന്‍ഡ് നമ്പര്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ല ജോബ് പോര്‍ട്ടലുകാരും ആയിരിക്കും എന്ന് വിചാരിച്ച് ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. വീണ്ടും അതാ അതേ നമ്പറില്‍ നിന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇപ്രാവശ്യം ഞാന് ഫോണ്‍ എടുത്തു. "ഹലോ , പൂച്ചേട്ടാ, എന്താ തിരക്കാണോ?" അപ്പുറത്തുനിന്നും വളരെ പരിചിതമായ ശബ്ദം. രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്ന് ഗോപിയാണെന്ന് മനസ്സിലായിട്ട് തന്നെ, ' ഏയ്, ഞാന് വീട്ടിലാണല്ലോ..തനിയെ ഉള്ളൂ, വെറുതെ റ്റി.വിയുടെ മുന്‍പിലാ..' എന്ന് മറുപിടി പറഞ്ഞു.
"അപ്പോ പൂച്ചി ഇല്ലേ? എവിടെ പോയി? " ഗോപിയുടെ ചോദ്യം. (എന്നെ സാന്ത്വനത്തില്‍ എല്ലാവരും പൂച്ചേട്ടന്‍ എന്നും, സഹധര്‍മ്മിണിയെ പൂച്ചി എന്നും ആണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. ഇന്നും ഞാന് സാന്ത്വനവാസികള്‍ക്ക് പൂച്ചേട്ടന്‍ തന്നെ !!)
"പൂച്ചി ഇന്നലെ വൈകിട്ട് വാശിക്ക് പോയതാ.." ഞാന് പറഞ്ഞു.
"അയ്യോ ! എന്താ പൂച്ചേട്ടാ, ഇങ്ങനെ? കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഒരു വര്‍ഷം അല്ലേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ, ഇപ്പോഴേ ഇങ്ങനെ വാശിപിടിച്ചാല്‍ എന്തു ചെയ്യും? കുറച്ചൊക്കെ പരസ്പരം അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണ്ടേ? " ഗോപിയുടേ ഉപദേശം.
"അല്ല കോപി..അത്..."
"എന്റെ പൂച്ചേട്ടാ, കല്ല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുടുമ്പം ഒക്കെ ആയാല്‍ ഇങ്ങനാ, ചട്ടിയും കലവും ആയാല്‍ തട്ടുകേം മുട്ടുകെം ഒക്കെ ഇല്ലേ? ഇത്രയും അറിവുള്ള പൂച്ചേട്ടന്‍ ഇങ്ങനെ ആയാല്‍ എങ്ങനാ? അങ്ങ് ക്ഷമിക്കണ്ടേ?" വീണ്ടൂം കോപി.
"അല്ല കോപി, അവള്‍ മമ്മിയുടെ അടൂത്തേക്ക് ...." എന്റെ മറുപിടി വക വെയ്ക്കാതെ വീണ്ടും ഗോപി തുടര്‍ന്നു. " ഭാര്യയും ഭര്‍ത്താവും ഒക്കെ ആയാല്‍ സ്വല്പം വാശിയും വൈരാഗ്യവും ഒക്കെ ഉണ്ടാകും, എന്നും പറഞ്ഞ് ഭാര്യ ഇറങ്ങിപോകുക എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍??? മമ്മിയുടെ അടുത്താണെന്ന് പറഞ്ഞാലും അത് നാണക്കേടല്ലേ പൂച്ചേട്ടാ? ഇന്നലെ പോയിട്ട് പൂച്ചേട്ടന്‍ ഇതുവരെ വിളിച്ചില്ലേ? "
"എന്റെ കോപീപീപീപീ......" ഞാന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു.
"എന്തേ പൂച്ചേട്ടാ, പറയൂ, എന്താ പറ്റിയത്??" വീണ്ടൂം ഗോപി.
"അതേ, അവള്‍ 'വാശി' ക്ക് പോയി എന്ന് പറഞ്ഞത് അവളുടെ മമ്മി താമസിക്കുനത് നവി മുംബൈയിലെ ' വാശി' (വാഷി) എന്ന സ്ഥലത്താ.രണ്ട് ദിവസം അവധിയായതുകൊണ്ട് വെറുതെ പോയതാ, ഞായറാഴ്ച തിരിച്ചു വരും. " ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ ഞാന് പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി.
"അയ്യോ, അത് സ്ഥലപ്പേരായിരുന്നോ? എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ട്ടോ..സോറി പൂച്ചേട്ടാ..." കോവിയുടെ ആ ക്ഷമാപണം കേട്ടാല്‍ ഞങ്ങടേ കോവിയാശാന്‍ ഇതുമല്ല ഇതിനപ്പുറവും പറഞ്ഞ് ആടിനെ പട്ടിയാക്കുമെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇത് ഞാന് കോവിയുടെ ഒരു തമാശയായി മാത്രം കണ്ട് ഇന്നും ഗോപിയുടെ ഫോണ്‍ വന്നാല്‍ ' പൂച്ചി വാശിക്ക് പോയിരിക്കയാ ട്ടോ ' എന്ന ഡയലോഗ് ആദ്യമേ തന്നെ തട്ടിവിടൂം..
Showing posts with label പൂച്ച സ്യഷ്ടികള്‍. Show all posts
Showing posts with label പൂച്ച സ്യഷ്ടികള്‍. Show all posts
Friday, 19 August 2011
Sunday, 7 August 2011
ഫസ്റ്റ് പീരിയഡ്
രാവിലെ അസംബ്ളിക്ക് തയ്യാറെടുക്കുമ്പോഴാണ് പ്യൂണ്‍ വന്ന് പറഞ്ഞത് "പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ മാഡം വിളിച്ചു, ഓഫീസിലേക്ക് ചെല്ലാന്‍ ". കുട്ടികള്‍ എല്ലാം ലൈനില്‍ ആണെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ട് ഉടനെ ഞാന് മാഡത്തിന്റെ ഓഫീസിലേക്ക് ചെന്നു. അസംബ്ളിയില്‍ എന്തെങ്കിലും അനൗണ്‍സ് ചെയ്യാന്‍ കാണും എന്ന് വിചാരിച്ചു. ഊഹിച്ചതുപോലെ , ഫീല്‍ഡ് ട്രിപ്പിനെകുറിച്ച് കുട്ടികളോട് പറയണമായിരുന്നു. രണ്ട് ദിവസത്തെ ഓവര്‍ നൈറ്റ് ക്യാമ്പായിരുന്നു മഹാരാഷ്ട്രയിലെ റായ്ഗഡില്‍ പി.ടി സാര്‍ അറേഞ്ജ് ചെയ്തിരുന്നത്. ക്യാമ്പിന്റെ സ്ഥലവും തീയതിയും അസംബ്ളീയില്‍ അനൗണ്‍സ് ചെയ്തു എന്നിട്ട് ബാക്കി ഡീറ്റെയില്‍സ് ക്ളാസ്സില്‍ വിശദീകരിക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചു.
അന്ന് എന്റെ ഫസ്റ്റ് പീരിയഡ് ഒന്‍പതാം ക്ളാസ്സില്‍ ആയിരുന്നു. അവിട് തന്നെ ഞാന് എന്റെ ഡ്യൂട്ടി ആരംഭിച്ചു. ക്ളാസ്സില്‍ എത്തിയ ഉടനെ കുട്ടികള്‍ ക്യാമ്പിനെക്കുറിച്ച് വാചാലരായി. ഹെഡ് ഗേളായ ഹര്‍ഷദയാണ് ആദ്യം എഴുന്നേറ്റത്. "സര്‍ ഇപ്രാവശ്യം ഞാന് തീര്‍ച്ചയായും വരും. വീട്ടില്‍ നിന്ന് മമ്മി വിളിച്ചാല്‍ സാറും വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയണം." ഇത് കേട്ട ഉടനെ മറ്റ് പെണ്‍കുട്ടികളൂം "ഹര്‍ഷദ ഉണ്ടേല്‍ ഞങ്ങളൂം ഉണ്ട്" എന്ന് ഷൗട്ട് ചെയ്തു. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ റെഡിയാണെങ്കില്‍ പിന്നെ ആണ് കുട്ടികളുടെ കാര്യം പറയണ്ടല്ലോ.. അങ്ങനെ മിക്കവാറും എല്ലാ കുട്ടികളേയും ക്യാമ്പിന് കൊണ്ടുവരാന്‍ ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയാം. അങ്ങനെ ക്യാമ്പിന്റെ ആ ദിനം വന്നെത്തി. തലേദിവസം മിക്കവാറും എല്ലാ പേരന്റ്സും വിളിച്ച് യത്രയേക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ഞാന് കൂടി പോകുന്നുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ സന്തോഷമായി. കാരണം ഒരു അധ്യാപകന്‍ എന്നതിലുപരി കെയര്‍ ടേക്കര്‍ എന്ന എന്റെ സേവനം സ്കൂളില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. അഹങ്കാരം അല്ല ട്ടോ..ഇന്നും കുട്ടികള്‍ എന്ന് വെച്ചാല്‍ എനിക്ക് വല്ല്യ ജീവനാ, മൂന്നു നാലു വര്‍ഷത്തെ റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്കൂള്‍ ലൈഫ് എനിക്ക് ധാരാളം 'മക്കളെ' സമ്മാനിച്ചിരുന്നു. നേഴ്സറിയിലെ പല കുരുന്നുകള്‍ക്കും ഞാന് അവരുടെ പപ്പയായിരുന്നു. കുട്ടികളോട് ഉള്ള വാല്‍സല്ല്യവും സ്നേഹവും സാധാരണ ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടാവേണ്ടതാണല്ലോ !!
അങ്ങനെ ഞാനും പി.ടി സാറും മറ്റ് രണ്ട് ലേഡീസ് റ്റീച്ചേഴ്സും 40 കുട്ടികളുമായി സാന്താക്രൂസ്സിലെ സ്കൂളില്‍ നിന്നും റായ്ഘഡിലെക്ക് യാത്രയായി. രാവിലെ 7ന്. തിരിച്ച ഞങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് 10. 30 തോടുകൂടി റായ്ഘഡ് ഫോര്‍ട്ടിന്റെ അടിവാരത്തില്‍ എത്തി. ഏതാണ്ട് രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ ചുരം കയറി വേണം ഫോര്‍ട്ടിന്റെ മുകളില്‍ എത്താന്‍. പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് എത്താവുന്ന റോപ് വേയും അവിടെ ഉണ്ട്. സപ്പോര്‍ട്ടിംഗ് സ്റ്റാഫും ലഗേജ്ജും റോപ് വേ വഴി മുകളില്‍ എത്തി. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുമായി ചുരം കയറി. ഏതാണ്ട് 1.30 യോടുകൂടി ഞങ്ങള്‍ മുകളില്‍ എത്തി. നേരത്തേ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന റൂംസ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് റെഡിയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും നടന്ന് ക്ഷീണിച്ച്, ചെന്ന ഉടനെ കിട്ടിയ സ്ഥലത്തൊക്കെ നിവര്‍ന്ന് കിടന്നു. ചിലര്‍ ലഞ്ച് കഴിച്ചു, ചിലര്‍ കുളിച്ചു, മറ്റ് ചിലര്‍ നല്ല ഉറക്കവുമായി. സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം സെറ്റില്‍ ചെയ്ത് ഞങ്ങളും റെസ്റ്റ് എടുത്തു. വൈകിട്ട് എല്ലാവരും നടക്കാന്‍ പോയി. സന്ധ്യയോടുകൂടി പി.റ്റി സര്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് കലാപരിപാടികള്‍ അറേഞ്ജ് ചെയ്തു. ഞങ്ങള്‍ റ്റീചേഴ്സ് അത്താഴത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളും തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് നല്ല സുഖമില്ല എന്ന് ഒരു കുട്ടി വന്ന് പറഞ്ഞത്. ചെറിയ പനി പോലും. ബനിതാ റ്റീച്ചര്‍ ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് ഒരു ക്രോസ്സിന്‍ കൊടുത്ത് കട്ടിലില്‍ കിടത്തി. അത്താഴം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഡോല്‍മട്രിക്ക് വെളിയില്‍ കിടക്കണം. തെളിഞ്ഞ ആകാശവും, മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും ഇളം തണുത്ത കാറ്റും! ആരും അവിടെ ആ കാഴ്ചകണ്ട് ആകാശവിതാനത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എണ്ണി, പുല്പരപ്പില്‍ കിടക്കാന്‍ കൊതിച്ചു പോകും. കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടി പി.റ്റി സര്‍ അവിടെ കുറെ ടെന്റ് കെട്ടി, കുറെ ആണ് കുട്ടികളെ അതില്‍ കിടത്തി. പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ കുറെപ്പേര്‍ക്ക് അവിടെ ഇരിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹര്‍ഷദയുടെ പനിക്കൂടെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അധികം റിസ്ക് എടുക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല. പെണ്‍കുട്ടികളേ ഡോര്‍മെട്രിയില്‍ കിടത്തി.
രാവിലെ 6 മണിക്ക് ജോഗിങ്ങും തുടര്‍ന്ന് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്, പിന്നെ ഫോര്‍ട്ട് കാണല്‍, ഹൈക്കിംഗ് എന്നായിരുന്നു പിറ്റേ ദിവസത്തെ പ്രോഗ്രാം. അങ്ങനെ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആറുമണിക്ക് തന്നെ എല്ലാവരും റെഡിയായി. ഹര്‍ഷദ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. നല്ല പനി. എല്ലാവരേയും ക്യാമ്പിന് വിട്ട് ഞാന് ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. എല്ലാവരും പാളയത്തില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വിശാലമായ ഫോര്‍ട്ടിന്റെ ഓരോ ദ്യശ്യവും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് കന്മുന്നില്‍ നിന്നും മറഞ്ഞു.
കോട്ടേഴ്സില്‍ ഞാനും ഹര്‍ഷദയും മാത്രം. രണ്ട് ഇഡ്ഡലി ഏതു വിധേനയും അതിനെ കഴിപ്പിച്ച് ഗുളികയും കൊടുത്ത് ഞാന് കുട്ടിയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ദേഹത്ത് നല്ല ചൂട് !. തുവാലയെടുത്ത് തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ മുക്കി, ഞാന് നെറ്റിയില്‍ വെച്ചു. അത് അരമണിക്കൂര്‍ തുടര്‍ന്നു. പനിക്ക് ഒരു കുറവും ഇല്ല. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുപോകാന് അടുത്തെങ്ങും അതിനുള്ള സൗകര്യവുമില്ല. ചുരം ഇറങ്ങി മൂന്ന് കിലോമീറ്റര്‍ പോകണം ഒരു ഡിസ്പെന്‍സറിയില്‍. എനിക്ക് തനിയെ ഒട്ട് പറ്റുകയുമില്ല. ഏതായാലും അവള്‍ ഉറങ്ങി. ഞാനും അടുത്ത ബഡിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞു. "സര്‍ , സര്‍ ' എന്ന വിളികേട്ടാണ് മയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. "എന്തേ കുട്ടി?" എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവള്‍ക്ക് എന്തോ എന്നോട് പറയണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ ഇറ്റിറ്റ് വീഴുന്നു. ഞാന് അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ തലോടി. "എന്താ കുട്ടി, തലവേദന ഉണ്ടോ? എന്താ പറ്റിയത് ? പറയൂ.." അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നോട് എന്തോ പറയുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ചുണ്ടുകള്‍ അനക്കുന്നുമില്ല. ആ കൈകള്‍ ഞാന് എന്റെ മടിയില്‍ വെച്ചു. തൂവാല കൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു. ഈ സമയം അവള്‍ എന്തോ പറയുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. "ടൊയ്ലറ്റ്". "ഓഹോ..അത്രേയേ ഉള്ളോ? വരൂ ഞാന് കൊണ്ട് പോകാം" ഞാന് പതിയെ അവളുടെ കൈകളില്‍ പിടിച്ച് എഴുന്നേല്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചൂ. വീണ്ടും അവള്‍ വിതുമ്പി, "ബ്ളഡ് !!" നോക്കിയപ്പോള്‍ ബെഡ്ഷീറ്റില്‍ രക്തം വീണ് കിടക്കുന്നു. കാര്യം പിടികിട്ടി. " ഓ..ഇറ്റ്സ് നാച്ച്യുറല്‍. ഡോണ്ട് വറി..വില്‍ ബീ ആള്‍ റൈറ്റ് ആഫ്റ്റര്‍ സം റ്റൈം..." ഞന്‍ കുട്ടിയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പും ടവ്വലും എടുത്ത്, അവളെ ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അഞ്ച് മിനിറ്റിനു ശേഷം അവള്‍ ഡ്രസ്സ് ചെയ്ഞ്ച് ചെയ്ത് ഫ്രഷായി ഇറങ്ങി വന്നു. പനി സ്വല്പം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉടന്‍ തന്നെ ഞാന് കട്ടന്‍ ചായ ഉണ്ടാക്കി ഒരു കപ്പ് കൊടുത്തു. അതിനു ശേഷം അവള്‍ പതുക്കെ കട്ടിലില്‍ കിടന്നു. ഉറക്കം അവളെ മാടി വിളിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോടുകൂടി ബാക്കിയുള്ള കുട്ടികള്‍ എല്ലാം വന്ന് ചേര്‍ന്നു. ഉടനെ തന്നെ ബനിതാ ടീച്ചറിനെ ഞാന് കാര്യങ്ങള്‍ ധരിപ്പിച്ചു. ടീച്ചര്‍ പിന്നെ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരിക്കാമെന്നേറ്റു. വൈകിട്ട് അഞ്ചുമണിക്ക് ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച് പോകയാണ്. നാലുമണിയോടുകൂടി എല്ലാവരും പായ്ക്ക് ചെയ്തു. ഹര്‍ഷദ ഇപ്പോള്‍ ബെറ്റര്‍ ആണ്. പനി നന്നേ കുറഞ്ന്നിരിക്കുന്നു. റ്റീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു. "ഓ ഗോഡ്, താങ്ക്സ്..എങ്കില്‍ പോകാന്‍ റെഡിയായിക്കൊള്ളൂ" ഞാന് ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞു. "സര്‍, താങ്ക്സ്, താങ്കയൂ വെരി മച്ച്.." തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ബാഗുമായി ഹര്‍ഷദ. എന്താണ് പറയുക എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഞാന് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ഹര്‍ഷദയുടെ ഫസ്റ്റ് പീരിയഡ് എന്റെ കൈ കൊണ്ടായിരുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ , പ്രസവം എടുക്കുന്ന സൂതികര്‍മ്മിണിയെ ആണ് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ഇന്നും മറക്കാനാവാത്ത ആ സംഭവം, പഴയ ആ സ്കൂളിലെ ഫോട്ടോകള്‍ കാണുമ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ ഒരു കെയര്‍ടേക്കറുടെയോ, ഒരു അധ്യാപക്അന്റെയോ, ഒരു പിതാവിന്റെയോ, ഒരു നല്ല കൂട്ടുകരന്റെയോ ഒക്കെ ഭാവം മനസ്സില്‍ മിന്നിമറയുന്നു...കൂടാതെ ഹര്‍ഷദയുടെ ആ മുഖവും.
അന്ന് എന്റെ ഫസ്റ്റ് പീരിയഡ് ഒന്‍പതാം ക്ളാസ്സില്‍ ആയിരുന്നു. അവിട് തന്നെ ഞാന് എന്റെ ഡ്യൂട്ടി ആരംഭിച്ചു. ക്ളാസ്സില്‍ എത്തിയ ഉടനെ കുട്ടികള്‍ ക്യാമ്പിനെക്കുറിച്ച് വാചാലരായി. ഹെഡ് ഗേളായ ഹര്‍ഷദയാണ് ആദ്യം എഴുന്നേറ്റത്. "സര്‍ ഇപ്രാവശ്യം ഞാന് തീര്‍ച്ചയായും വരും. വീട്ടില്‍ നിന്ന് മമ്മി വിളിച്ചാല്‍ സാറും വരുന്നുണ്ട് എന്ന് പറയണം." ഇത് കേട്ട ഉടനെ മറ്റ് പെണ്‍കുട്ടികളൂം "ഹര്‍ഷദ ഉണ്ടേല്‍ ഞങ്ങളൂം ഉണ്ട്" എന്ന് ഷൗട്ട് ചെയ്തു. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ റെഡിയാണെങ്കില്‍ പിന്നെ ആണ് കുട്ടികളുടെ കാര്യം പറയണ്ടല്ലോ.. അങ്ങനെ മിക്കവാറും എല്ലാ കുട്ടികളേയും ക്യാമ്പിന് കൊണ്ടുവരാന്‍ ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറയാം. അങ്ങനെ ക്യാമ്പിന്റെ ആ ദിനം വന്നെത്തി. തലേദിവസം മിക്കവാറും എല്ലാ പേരന്റ്സും വിളിച്ച് യത്രയേക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. ഞാന് കൂടി പോകുന്നുണ്ട് എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് കൂടുതല്‍ സന്തോഷമായി. കാരണം ഒരു അധ്യാപകന്‍ എന്നതിലുപരി കെയര്‍ ടേക്കര്‍ എന്ന എന്റെ സേവനം സ്കൂളില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും അറിയാവുന്നതാണ്. അഹങ്കാരം അല്ല ട്ടോ..ഇന്നും കുട്ടികള്‍ എന്ന് വെച്ചാല്‍ എനിക്ക് വല്ല്യ ജീവനാ, മൂന്നു നാലു വര്‍ഷത്തെ റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്കൂള്‍ ലൈഫ് എനിക്ക് ധാരാളം 'മക്കളെ' സമ്മാനിച്ചിരുന്നു. നേഴ്സറിയിലെ പല കുരുന്നുകള്‍ക്കും ഞാന് അവരുടെ പപ്പയായിരുന്നു. കുട്ടികളോട് ഉള്ള വാല്‍സല്ല്യവും സ്നേഹവും സാധാരണ ടീച്ചര്‍മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടാവേണ്ടതാണല്ലോ !!
അങ്ങനെ ഞാനും പി.ടി സാറും മറ്റ് രണ്ട് ലേഡീസ് റ്റീച്ചേഴ്സും 40 കുട്ടികളുമായി സാന്താക്രൂസ്സിലെ സ്കൂളില്‍ നിന്നും റായ്ഘഡിലെക്ക് യാത്രയായി. രാവിലെ 7ന്. തിരിച്ച ഞങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് 10. 30 തോടുകൂടി റായ്ഘഡ് ഫോര്‍ട്ടിന്റെ അടിവാരത്തില്‍ എത്തി. ഏതാണ്ട് രണ്ട് മണിക്കൂര്‍ ചുരം കയറി വേണം ഫോര്‍ട്ടിന്റെ മുകളില്‍ എത്താന്‍. പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് എത്താവുന്ന റോപ് വേയും അവിടെ ഉണ്ട്. സപ്പോര്‍ട്ടിംഗ് സ്റ്റാഫും ലഗേജ്ജും റോപ് വേ വഴി മുകളില്‍ എത്തി. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളുമായി ചുരം കയറി. ഏതാണ്ട് 1.30 യോടുകൂടി ഞങ്ങള്‍ മുകളില്‍ എത്തി. നേരത്തേ ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്ന റൂംസ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് റെഡിയായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാവരും നടന്ന് ക്ഷീണിച്ച്, ചെന്ന ഉടനെ കിട്ടിയ സ്ഥലത്തൊക്കെ നിവര്‍ന്ന് കിടന്നു. ചിലര്‍ ലഞ്ച് കഴിച്ചു, ചിലര്‍ കുളിച്ചു, മറ്റ് ചിലര്‍ നല്ല ഉറക്കവുമായി. സാധനങ്ങള്‍ എല്ലാം സെറ്റില്‍ ചെയ്ത് ഞങ്ങളും റെസ്റ്റ് എടുത്തു. വൈകിട്ട് എല്ലാവരും നടക്കാന്‍ പോയി. സന്ധ്യയോടുകൂടി പി.റ്റി സര്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് കലാപരിപാടികള്‍ അറേഞ്ജ് ചെയ്തു. ഞങ്ങള്‍ റ്റീചേഴ്സ് അത്താഴത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളും തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് നല്ല സുഖമില്ല എന്ന് ഒരു കുട്ടി വന്ന് പറഞ്ഞത്. ചെറിയ പനി പോലും. ബനിതാ റ്റീച്ചര്‍ ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് ഒരു ക്രോസ്സിന്‍ കൊടുത്ത് കട്ടിലില്‍ കിടത്തി. അത്താഴം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഡോല്‍മട്രിക്ക് വെളിയില്‍ കിടക്കണം. തെളിഞ്ഞ ആകാശവും, മിന്നുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളും ഇളം തണുത്ത കാറ്റും! ആരും അവിടെ ആ കാഴ്ചകണ്ട് ആകാശവിതാനത്ത് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എണ്ണി, പുല്പരപ്പില്‍ കിടക്കാന്‍ കൊതിച്ചു പോകും. കുട്ടികള്‍ക്കുവേണ്ടി പി.റ്റി സര്‍ അവിടെ കുറെ ടെന്റ് കെട്ടി, കുറെ ആണ് കുട്ടികളെ അതില്‍ കിടത്തി. പെണ്‍കുട്ടികളില്‍ കുറെപ്പേര്‍ക്ക് അവിടെ ഇരിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹര്‍ഷദയുടെ പനിക്കൂടെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ അധികം റിസ്ക് എടുക്കാന്‍ തയ്യാറായില്ല. പെണ്‍കുട്ടികളേ ഡോര്‍മെട്രിയില്‍ കിടത്തി.
രാവിലെ 6 മണിക്ക് ജോഗിങ്ങും തുടര്‍ന്ന് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്, പിന്നെ ഫോര്‍ട്ട് കാണല്‍, ഹൈക്കിംഗ് എന്നായിരുന്നു പിറ്റേ ദിവസത്തെ പ്രോഗ്രാം. അങ്ങനെ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആറുമണിക്ക് തന്നെ എല്ലാവരും റെഡിയായി. ഹര്‍ഷദ എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. നല്ല പനി. എല്ലാവരേയും ക്യാമ്പിന് വിട്ട് ഞാന് ഹര്‍ഷദയ്ക്ക് കൂട്ടിരുന്നു. എല്ലാവരും പാളയത്തില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി വിശാലമായ ഫോര്‍ട്ടിന്റെ ഓരോ ദ്യശ്യവും ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് കന്മുന്നില്‍ നിന്നും മറഞ്ഞു.
കോട്ടേഴ്സില്‍ ഞാനും ഹര്‍ഷദയും മാത്രം. രണ്ട് ഇഡ്ഡലി ഏതു വിധേനയും അതിനെ കഴിപ്പിച്ച് ഗുളികയും കൊടുത്ത് ഞാന് കുട്ടിയുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ദേഹത്ത് നല്ല ചൂട് !. തുവാലയെടുത്ത് തണുത്ത വെള്ളത്തില്‍ മുക്കി, ഞാന് നെറ്റിയില്‍ വെച്ചു. അത് അരമണിക്കൂര്‍ തുടര്‍ന്നു. പനിക്ക് ഒരു കുറവും ഇല്ല. ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൊണ്ടുപോകാന് അടുത്തെങ്ങും അതിനുള്ള സൗകര്യവുമില്ല. ചുരം ഇറങ്ങി മൂന്ന് കിലോമീറ്റര്‍ പോകണം ഒരു ഡിസ്പെന്‍സറിയില്‍. എനിക്ക് തനിയെ ഒട്ട് പറ്റുകയുമില്ല. ഏതായാലും അവള്‍ ഉറങ്ങി. ഞാനും അടുത്ത ബഡിലേക്ക് ഒന്ന് ചാഞ്ഞു. "സര്‍ , സര്‍ ' എന്ന വിളികേട്ടാണ് മയക്കത്തില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ന്നത്. "എന്തേ കുട്ടി?" എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു. അവള്‍ക്ക് എന്തോ എന്നോട് പറയണം എന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഒന്നും പറയുന്നില്ല. കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണുനീര്‍ ഇറ്റിറ്റ് വീഴുന്നു. ഞാന് അവളുടെ നെറ്റിയില്‍ തലോടി. "എന്താ കുട്ടി, തലവേദന ഉണ്ടോ? എന്താ പറ്റിയത് ? പറയൂ.." അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്നോട് എന്തോ പറയുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. ചുണ്ടുകള്‍ അനക്കുന്നുമില്ല. ആ കൈകള്‍ ഞാന് എന്റെ മടിയില്‍ വെച്ചു. തൂവാല കൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചു. ഈ സമയം അവള്‍ എന്തോ പറയുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നി. "ടൊയ്ലറ്റ്". "ഓഹോ..അത്രേയേ ഉള്ളോ? വരൂ ഞാന് കൊണ്ട് പോകാം" ഞാന് പതിയെ അവളുടെ കൈകളില്‍ പിടിച്ച് എഴുന്നേല്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചൂ. വീണ്ടും അവള്‍ വിതുമ്പി, "ബ്ളഡ് !!" നോക്കിയപ്പോള്‍ ബെഡ്ഷീറ്റില്‍ രക്തം വീണ് കിടക്കുന്നു. കാര്യം പിടികിട്ടി. " ഓ..ഇറ്റ്സ് നാച്ച്യുറല്‍. ഡോണ്ട് വറി..വില്‍ ബീ ആള്‍ റൈറ്റ് ആഫ്റ്റര്‍ സം റ്റൈം..." ഞന്‍ കുട്ടിയെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് ബാഗില്‍ നിന്നും ഒരു ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പും ടവ്വലും എടുത്ത്, അവളെ ബാത്ത് റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അഞ്ച് മിനിറ്റിനു ശേഷം അവള്‍ ഡ്രസ്സ് ചെയ്ഞ്ച് ചെയ്ത് ഫ്രഷായി ഇറങ്ങി വന്നു. പനി സ്വല്പം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഉടന്‍ തന്നെ ഞാന് കട്ടന്‍ ചായ ഉണ്ടാക്കി ഒരു കപ്പ് കൊടുത്തു. അതിനു ശേഷം അവള്‍ പതുക്കെ കട്ടിലില്‍ കിടന്നു. ഉറക്കം അവളെ മാടി വിളിച്ചു. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോടുകൂടി ബാക്കിയുള്ള കുട്ടികള്‍ എല്ലാം വന്ന് ചേര്‍ന്നു. ഉടനെ തന്നെ ബനിതാ ടീച്ചറിനെ ഞാന് കാര്യങ്ങള്‍ ധരിപ്പിച്ചു. ടീച്ചര്‍ പിന്നെ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരിക്കാമെന്നേറ്റു. വൈകിട്ട് അഞ്ചുമണിക്ക് ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ച് പോകയാണ്. നാലുമണിയോടുകൂടി എല്ലാവരും പായ്ക്ക് ചെയ്തു. ഹര്‍ഷദ ഇപ്പോള്‍ ബെറ്റര്‍ ആണ്. പനി നന്നേ കുറഞ്ന്നിരിക്കുന്നു. റ്റീച്ചര്‍ പറഞ്ഞു. "ഓ ഗോഡ്, താങ്ക്സ്..എങ്കില്‍ പോകാന്‍ റെഡിയായിക്കൊള്ളൂ" ഞാന് ടീച്ചറോട് പറഞ്ഞു. "സര്‍, താങ്ക്സ്, താങ്കയൂ വെരി മച്ച്.." തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ ബാഗുമായി ഹര്‍ഷദ. എന്താണ് പറയുക എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഞാന് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. ഹര്‍ഷദയുടെ ഫസ്റ്റ് പീരിയഡ് എന്റെ കൈ കൊണ്ടായിരുന്നല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ , പ്രസവം എടുക്കുന്ന സൂതികര്‍മ്മിണിയെ ആണ് എനിക്ക് ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ഇന്നും മറക്കാനാവാത്ത ആ സംഭവം, പഴയ ആ സ്കൂളിലെ ഫോട്ടോകള്‍ കാണുമ്പോള്‍, മനസ്സില്‍ ഒരു കെയര്‍ടേക്കറുടെയോ, ഒരു അധ്യാപക്അന്റെയോ, ഒരു പിതാവിന്റെയോ, ഒരു നല്ല കൂട്ടുകരന്റെയോ ഒക്കെ ഭാവം മനസ്സില്‍ മിന്നിമറയുന്നു...കൂടാതെ ഹര്‍ഷദയുടെ ആ മുഖവും.
Thursday, 21 July 2011
എ മിനി പാര്‍ട്ടി അറ്റ് എസ്സ്.ടി ബസ്സ്
ജൂലൈ 14, 2011. രാവിലെ ക്യത്യം ആറുമണിക്ക് തന്നെ സ്കൂളില്‍ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു. ജന്നലിന്റെ സ്ലൈഡ് തുറന്ന് വെളിയിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ അതിശക്തമായ മഴ പുറത്ത് കോരിചൊരിയുന്നു. മേഘം ഇരുണ്ട് കൂടി കിടക്കുന്നു. ചെറിയ കാറ്റ് മഴതുള്ളികളെ മുറിയിലേക്ക് തള്ളികയറ്റുന്നു..ഒരുവിധം നല്ല തണുപ്പും!. കര്‍ക്കിടമാസത്തിലെ നാട്ടിലെ മഴയും, രാവിലെ സ്കൂളില്‍ പോകാനായി അമ്മ വിളിക്കുമ്പോള്‍, തല ഒന്നുകൂടി പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് പൂഴ്ത്തിയിരുന്നത് ഒരു മിന്നായം പോലെ മനസില്‍ കൂടി കടന്നു പോയി. ഇവിടെ ഇനിയും കിടന്നാല്‍ പറ്റില്ലല്ലോ..7.35 ന്റെ ബസ്സ് പിടിച്ചില്ലെങ്കില്‍ 8.5 ന്റെ ട്രെയിന്‍ മിസ്സാകും. അതുകഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ 8.17 ന്റെ ട്രെയിന്‍ ആണ് ഉള്ളത്. അതില്‍ കേറിയാല്‍ സ്കൂളിലെത്തുമ്പോള്‍ 15 മിനിറ്റ് ലേറ്റ്. അറ്റന്‍ഡന്‍സ് രജിസ്റ്ററില്‍ ലേറ്റ് മാര്‍ക്ക് വീഴും. ഒരു ദിവസത്തെ ശമ്പളം കട്ട്. അതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍, മൊബൈലില്‍ അലാം കേട്ടാല്‍ ഉടന്‍ നേരെ ഓടുന്നത് പേസ്റ്റും ബ്രഷും എടുക്കാനാണ്. പക്ഷേ ഇന്നലത്തെ ബോംബിന്റെ ദ്യശ്യങ്ങള്‍ റ്റി.വി യില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ , ഒരു നിമിഷം റ്റി.വി ഓണ്‍ ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നി. ആദ്ദ്യം മന്ത്രി അവധി പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അറിയാം രണ്ടാമതായി വേറെ വല്ല ബോംബും പൊട്ടിയോ / പൊട്ടുമോ എന്നും അറിയാം..റ്റി. വിയില്‍ ഇതു രണ്ടുമുണ്ടയിരുന്നില്ല. അപ്പോ പിന്നെ പെസ്റ്റും ബ്രഷും എടുക്കുക തന്നെ..കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്ത് പോപ്പികുടയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് 7.15 ആയപ്പോള്‍ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പില്‍ എത്തി. അരമണിക്കൂര്‍ ലേറ്റായി 7.45 നു ബസ്സ് എത്തി, ചാടി കയറി ആദ്യം കണ്ട സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. ഇരിക്കാന്‍ സീറ്റ് കിട്ടിയത് കാരണം, സുഖമായി ഇരുന്ന്, ഉറക്കത്തിന്റെ ബാക്കി ഭാഗം തുടരാം എന്ന് വിചാരിച്ച് കണ്ണുകള്‍ മുറുകെ അടച്ചു. പുറത്ത് കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയും കാറ്റും! തണുത്ത കാറ്റു പുറത്തു നിന്നും തുള്ളി വെള്ളം മുകളില്‍ നിന്നും ദേഹത്ത് വീണപ്പോള്‍ , ലാപ് ടോപ്പും നെഞ്ചത്തോട് അടുക്കിപ്പിടിച്ച്, മയക്കത്തില്‍ ആയിരുന്ന ഞാന് ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. ബസ്സ് നിര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കയാണ്. മുന്‍പില്‍ ട്രാഫിക്കും, വെള്ളവും കാരണം റോഡ് പോലും കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നില്ല. ബസ്സ് മുന്നോട്ട് പോകില്ല എന്ന് ഢ്രൈവര്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ , ചെകുത്താനും കടലിനും നടുക്കായ സ്ഥിതി! കാരണം വീട്ടില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്ട് 12 കിലോമിട്ടര്‍ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. രണ്ടു വശവും വെള്ളത്താല്‍ നിറഞ്ഞ ഹൈവേയില്‍ കൂടി ആളുകള്‍ അരയോളം വെള്ളത്തില്‍ കൂടീ നടന്നു പോകുന്നു. കാശിമീര എന്ന മുംബൈയിലെ തനെയുടെ ബോര്‍ഡര്‍ താഴ്ന്ന പാഡി പ്രദേശമാണ്. അതാണ് അവിടെ ഇത്രയും വെള്ളം കയറിയത്. മുന്‍പില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ട് ഹോട്ടലുകള്‍ മുക്കാ‍ല്‍ ഭാഗവും വെള്ളത്തിനടിയിലായി. വെള്ളം ഞങ്ങളുടെ ബസ്സിന്റെ ഫുഡ്ബോര്‍ഡില്‍ മുട്ടത്തക്കവണ്ണം ഒഴുകികൊണ്ടിരിക്കുന്നു ! ബസ്സില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഏതാണ്ട് എട്ടുപേര്‍ മാത്രം. ബാക്കിയുള്ളവര്‍ റിസ്ക് എടുത്ത് ഇറങ്ങി നടന്നു കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങളില്‍ രണ്ടുപേര്‍ ലേഡീസ്. കൈയ്യില്‍ ലാപ്ടോപ് ഉള്ളതുകാരണം അവരും ഞാനും ബസ്സില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയില്ല. പിന്നെ ബാക്കിയുള്ള ആണ്‍പിള്ളാരും വേറെ വഴി ഇല്ലാത്തതു കാരണം അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. ഇന്നലെ മുംബൈയില്‍ മൂന്നിടത്ത് ബോബ് പൊട്ടി, ഇരുപത്തൊന്ന് പേരാണ് മരിച്ചത് !. ഇന്നിതാ പേമാരിയും വെള്ളപ്പൊക്കവും..എന്നാല്‍ ആരും ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ കൂളായി, മൊബൈലില്‍ പാട്ടും കേട്ട്, ലാപ്ടോപ്പും ഓണ്‍ ചെയ്ത് അവരവരുടെ ലോകത്ത് ...ഇന്നത്തെ സാലറി പോയല്ലോ എന്ന് വിഷമിച്ച് ഞാനും ദൈവത്തെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു..സമയം ഏതാണ്ട് പതിനൊന്ന് മണി !ഏതാണ്ട് മൂന്നേകാല്‍ മണിക്കൂറ് ബസ്സില്‍..മഴയുടെ ഒരു ശമനവും കാണുന്നില്ല. നോഹയുടെ കാലത്തെ പ്രളയം മനസ്സില്‍ കൂടി കടന്നുപോയി. . വീട്ടില്‍ നിന്നും, ബന്ധുക്കളില്‍ നിന്നും ഒക്കെ ഇടയ്ക്ക് ഫോണ്‍ കോളുകള്. എവിടെയാണ് എന്നറിയാനും ഇന്നലത്തെ ബോംബില്‍ ചത്തിട്ടില്ല എന്ന് കണ്‍ഫേം ചെയ്യാനും !!. പ്രിന്‍സിപ്പലിന് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. “ഓകെ, നോ പ്രോബ്ലം“ എന്ന മറുപിടിയും കിട്ടി..
ഈ സമയം പലരും റോഡില്‍ കൂടി നീന്തുകയും, മറിഞ്ഞു വീണ ബൈക്കുകള്‍ പൊക്കിമാറ്റുകയും, കാറുകള്‍ തള്ളി സൈഡിലേക്ക് മാറ്റുന്നതും കാണാറായി. പട്ടികള്‍ നീന്തി നീന്തി വരുന്നു, ഇടയ്ക്ക് പശുക്കളും. അപ്പോഴതാ കുറെ ബിയറ് കുപ്പികള്‍ ഒഴുകി വരുന്നു..കൂടാതെ മിനറല്‍ വാട്ടര്‍, പെപ്സി, കോള മുതലായ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റിനുള്ള ഏതാണ്ടെല്ലാ ഐറ്റംസും വെളത്തില്‍ കൂടി വരുന്നുണ്ട്. കൂടിരുന്നവര്‍ മൊബൈലില്‍ ഫോട്ടൊ എടുക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരാളുടെ കമന്റ്, “ അരേ ഭായി, ഓ ബിയര്‍ ബോട്ടില്‍ ലേ ലോ..ഹം പീയേഗേ, ഐസാ തൊ ഹം കബ് സേ ബൈട്ടാ ഹേ ഇധര്‍??” ഇതുകേട്ട് മറ്റുള്ളവരും എഴുന്നേറ്റു. ശരിയാ, ആ ബോട്ടിലുകള്‍ ഞങ്ങളുടെ ബസ്സിന്റെ അടുത്തേക്കാണ് ഒഴുകി വരുന്നത്. പലരും റോഡില്‍ നിന്ന് കുപ്പികള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കുന്നുമുണ്ട്. അതില്‍ ഒരു പയ്യന്‍ , ഫുഡ്ബോര്‍ഡില്‍ നിന്ന് കുപ്പികള്‍ പെറുക്കാന്‍ തുടങ്ങി, രണ്ട് പെപ്സിയും ആറ് ബിയറും. ബസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ലേഡീസിനെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് അവന് അങ്ങനെ ചെയ്തത്..അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ എട്ടുപേരും ഒരു സൌഹ്യദത്തില്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഏഴുമണിമുതല്‍ ബസ്സില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍. ഇപ്പോള്‍ 11.30. എല്ലാവരും വിശന്ന് ഇരിക്കയണ്. അവര്‍ കുപ്പികള്‍ വീതിച്ചു. പെപ്സി ലേഡീസിന് കൊടുത്തു. എന്റടുത്തേക്ക് നീട്ടിയ ബിയര്‍ ബോട്ടില്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ഞാന് നിരസിച്ചു. “ ആപ് പീത്തേ നഹി ക്യാ” ഒരാളുടെ ചോദ്യം. “മേം ബിയര്‍ നഹി പീത്തേ, ആപ് ലോഗ് പീ ഓ” ഞാന് സ്നേഹത്തോട് മൊഴിഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട അടുത്തിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പുകാരി ആ ബിയര്‍ അവന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും വാങ്ങി, എന്നിട്ട് എനിക്ക് പെപ്സി നീട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ ആപ് പെപ്സി പിഓ , യേ, ഹം പീയേഗേ, മേരാ ടിഫിന്‍ ഹേ, ഹം ചപ്പാത്തി കായെഗേ..” ഇതുകേട്ട് നാണത്താല്‍ ഞാന് ആ പെപ്സി വാങ്ങി..ശെ, ഒരു കമ്പനിക്കെങ്കിലും ആ കുപ്പി വാങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു..വല്ലാത്ത നാണക്കേട്. അതിന്റെ കൂട് മറ്റൊരു കമന്റുകൂടി “ ആപ് ക്യസ്ത്യന്‍ ഹേനാ, ഫിര്‍ ഭി നഹി പീത്തേ?” കഴുത്തില്‍ കിടന്ന ജപമാല കണ്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാവാം..എന്നാലും എല്ലാ ക്യസ്ത്യന്‍സും നോണ്‍ വെജ്ജും ബിയറും കഴിക്കുമെന്ന ഒരു ശ്രുതി(?) ഇവരുടെ ഇടയില്‍ ഉണ്ടാവാം...ആട്ടെ..ഞാന് ഒള്ള കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു എന്ന് മാത്രം..ഞാനൊരു ‘നല്ല’ യുവാവാണെന്ന് അവര്‍ ധരിച്ചുകാണും..ഹ ഹ ... കള്ള സന്ന്യാസി !!ഏതായലും ഞങ്ങള്‍ ഇത് ഒരു ആഘോഷമാക്കി മാറ്റി. “എ മിനി പാര്‍ട്ടി അറ്റ് എസ്സ്.ടി ബസ്സ് “ എന്നു വേണേല്‍ പറയാം..ഏതായാലും അപ്പോഴേക്കും മഴയുടെ ശക്തി ഒന്ന് കുറഞ്ഞു. മുന്‍പിലുള്ള വാഹനങ്ങള്‍ ഇഴഞ്ഞ് ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങി തുടങ്ങി. പോലീസുകാര്‍ വന്ന് വലിയ വണ്ടികള്‍ മുന്‍പോട്ട് വിട്ടു. കണ്ടക്റ്റരും ഡ്രൈവറും ബസ്സില്‍ ചാടി കയറീ. ബസ്സ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. എതായാലും 12.15 ന് ബോറിവലി സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. ഒന്നുകൂടി സ്കൂളില്‍ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു, സ്കൂല്‍ ചാലുവാണ് , വരാന്‍ അറ്റുമെങ്കില്‍ വരിക എന്ന് മെസ്സേജ് കിട്ടി. അങ്ങനെ ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന്റെ സമയത്ത് സ്കൂളില്‍ എത്തി. ഹാഫ് ഡേ എങ്കിലും കിട്ടിയല്ലോ എന്ന് ആശ്വസിച്ച് നേരെ പ്രിന്‍സിപ്പലിന്റെ ക്യാബിനില്‍ ചെന്നു. “ യൂ ആര്‍ സോ സ്വീറ്റ്” എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ഇതുവരെ അവര്‍ ഇതുപോലെ സത്യസന്ധനായ ഒരു ടീച്ചറേ കണ്ടിട്ടില്ലായിരിക്കാം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഏതായാലും ലീവ് നഷ്ടപെടാഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷത്തില്‍ , ബൊബും വെള്ളപൊക്കവും ഒന്നും എങ്ങും ഏശാതെ, ഞാനും എന്റെ ക്ലാസ്സ് റൂമിലേക്ക് കയറി.
ഈ സമയം പലരും റോഡില്‍ കൂടി നീന്തുകയും, മറിഞ്ഞു വീണ ബൈക്കുകള്‍ പൊക്കിമാറ്റുകയും, കാറുകള്‍ തള്ളി സൈഡിലേക്ക് മാറ്റുന്നതും കാണാറായി. പട്ടികള്‍ നീന്തി നീന്തി വരുന്നു, ഇടയ്ക്ക് പശുക്കളും. അപ്പോഴതാ കുറെ ബിയറ് കുപ്പികള്‍ ഒഴുകി വരുന്നു..കൂടാതെ മിനറല്‍ വാട്ടര്‍, പെപ്സി, കോള മുതലായ ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റിനുള്ള ഏതാണ്ടെല്ലാ ഐറ്റംസും വെളത്തില്‍ കൂടി വരുന്നുണ്ട്. കൂടിരുന്നവര്‍ മൊബൈലില്‍ ഫോട്ടൊ എടുക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ ഒരാളുടെ കമന്റ്, “ അരേ ഭായി, ഓ ബിയര്‍ ബോട്ടില്‍ ലേ ലോ..ഹം പീയേഗേ, ഐസാ തൊ ഹം കബ് സേ ബൈട്ടാ ഹേ ഇധര്‍??” ഇതുകേട്ട് മറ്റുള്ളവരും എഴുന്നേറ്റു. ശരിയാ, ആ ബോട്ടിലുകള്‍ ഞങ്ങളുടെ ബസ്സിന്റെ അടുത്തേക്കാണ് ഒഴുകി വരുന്നത്. പലരും റോഡില്‍ നിന്ന് കുപ്പികള്‍ പെറുക്കിയെടുക്കുന്നുമുണ്ട്. അതില്‍ ഒരു പയ്യന്‍ , ഫുഡ്ബോര്‍ഡില്‍ നിന്ന് കുപ്പികള്‍ പെറുക്കാന്‍ തുടങ്ങി, രണ്ട് പെപ്സിയും ആറ് ബിയറും. ബസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ലേഡീസിനെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് അവന് അങ്ങനെ ചെയ്തത്..അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ എട്ടുപേരും ഒരു സൌഹ്യദത്തില്‍ എത്തിയിരുന്നു. ഏഴുമണിമുതല്‍ ബസ്സില്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍. ഇപ്പോള്‍ 11.30. എല്ലാവരും വിശന്ന് ഇരിക്കയണ്. അവര്‍ കുപ്പികള്‍ വീതിച്ചു. പെപ്സി ലേഡീസിന് കൊടുത്തു. എന്റടുത്തേക്ക് നീട്ടിയ ബിയര്‍ ബോട്ടില്‍ സ്നേഹപൂര്‍വ്വം ഞാന് നിരസിച്ചു. “ ആപ് പീത്തേ നഹി ക്യാ” ഒരാളുടെ ചോദ്യം. “മേം ബിയര്‍ നഹി പീത്തേ, ആപ് ലോഗ് പീ ഓ” ഞാന് സ്നേഹത്തോട് മൊഴിഞ്ഞു. ഇത് കേട്ട അടുത്തിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പുകാരി ആ ബിയര്‍ അവന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും വാങ്ങി, എന്നിട്ട് എനിക്ക് പെപ്സി നീട്ടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “ ആപ് പെപ്സി പിഓ , യേ, ഹം പീയേഗേ, മേരാ ടിഫിന്‍ ഹേ, ഹം ചപ്പാത്തി കായെഗേ..” ഇതുകേട്ട് നാണത്താല്‍ ഞാന് ആ പെപ്സി വാങ്ങി..ശെ, ഒരു കമ്പനിക്കെങ്കിലും ആ കുപ്പി വാങ്ങേണ്ടതായിരുന്നു..വല്ലാത്ത നാണക്കേട്. അതിന്റെ കൂട് മറ്റൊരു കമന്റുകൂടി “ ആപ് ക്യസ്ത്യന്‍ ഹേനാ, ഫിര്‍ ഭി നഹി പീത്തേ?” കഴുത്തില്‍ കിടന്ന ജപമാല കണ്ടുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാവാം..എന്നാലും എല്ലാ ക്യസ്ത്യന്‍സും നോണ്‍ വെജ്ജും ബിയറും കഴിക്കുമെന്ന ഒരു ശ്രുതി(?) ഇവരുടെ ഇടയില്‍ ഉണ്ടാവാം...ആട്ടെ..ഞാന് ഒള്ള കാര്യം തുറന്നു പറഞ്ഞു എന്ന് മാത്രം..ഞാനൊരു ‘നല്ല’ യുവാവാണെന്ന് അവര്‍ ധരിച്ചുകാണും..ഹ ഹ ... കള്ള സന്ന്യാസി !!ഏതായലും ഞങ്ങള്‍ ഇത് ഒരു ആഘോഷമാക്കി മാറ്റി. “എ മിനി പാര്‍ട്ടി അറ്റ് എസ്സ്.ടി ബസ്സ് “ എന്നു വേണേല്‍ പറയാം..ഏതായാലും അപ്പോഴേക്കും മഴയുടെ ശക്തി ഒന്ന് കുറഞ്ഞു. മുന്‍പിലുള്ള വാഹനങ്ങള്‍ ഇഴഞ്ഞ് ഇഴഞ്ഞ് നീങ്ങി തുടങ്ങി. പോലീസുകാര്‍ വന്ന് വലിയ വണ്ടികള്‍ മുന്‍പോട്ട് വിട്ടു. കണ്ടക്റ്റരും ഡ്രൈവറും ബസ്സില്‍ ചാടി കയറീ. ബസ്സ് പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. എതായാലും 12.15 ന് ബോറിവലി സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി. ഒന്നുകൂടി സ്കൂളില്‍ വിളിച്ച് ചോദിച്ചു, സ്കൂല്‍ ചാലുവാണ് , വരാന്‍ അറ്റുമെങ്കില്‍ വരിക എന്ന് മെസ്സേജ് കിട്ടി. അങ്ങനെ ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന്റെ സമയത്ത് സ്കൂളില്‍ എത്തി. ഹാഫ് ഡേ എങ്കിലും കിട്ടിയല്ലോ എന്ന് ആശ്വസിച്ച് നേരെ പ്രിന്‍സിപ്പലിന്റെ ക്യാബിനില്‍ ചെന്നു. “ യൂ ആര്‍ സോ സ്വീറ്റ്” എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ഇതുവരെ അവര്‍ ഇതുപോലെ സത്യസന്ധനായ ഒരു ടീച്ചറേ കണ്ടിട്ടില്ലായിരിക്കാം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഏതായാലും ലീവ് നഷ്ടപെടാഞ്ഞതിന്റെ സന്തോഷത്തില്‍ , ബൊബും വെള്ളപൊക്കവും ഒന്നും എങ്ങും ഏശാതെ, ഞാനും എന്റെ ക്ലാസ്സ് റൂമിലേക്ക് കയറി.
Tuesday, 7 September 2010
സെക്സ് എന്ന മറിമായം
പഴയ പത്ര താളുകളില്‍ കൂടി കണ്ണുകള്‍ പരതിയപ്പോള്‍ , സിനിമാ നടി ഖുശ്ബുവിന്റെ കേസുകളേ കുറിച്ച് വന്ന വാര്‍ത്തകള്‍ ഇടയില്‍ ഉടക്കി. അത് വായിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സ് കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് സെക്സ് എന്ന വാക്കില്‍ ഉടക്കി നിന്നു. സെക്സ് എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നാം പുരികം ചുളിക്കുമെങ്കിലും അത് ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍ ഈ പുരികം താനെ അടഞ്ഞ് പോകും. അത് ഏതൊരു ആണിന്റെയും / അല്ലെങ്കില്‍ പെണ്ണിന്റെയും സ്വാഭാവികമായ ഒരു വികാരം.
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലായി പോപ്പിനെക്കുറിച്ചും സഭയിലെ വൈദീകരുടെ ലൈഗീക പ്രവണതകള്‍ക്ക് ഉത്തരം ഇല്ലാത്തതിനെപ്പറ്റിയും പത്രങ്ങള്‍ പറയുകയും, ചില മോശമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ പോപ്പിനെതിരെ ഉന്നയിക്കുകയും ഉണ്ടായി. ഇതീനെ സഭയിലെ ‘സിന്‍‘ അല്ലെങ്കില്‍ പാപം എന്ന് പോപ്പ് പറയുകയുണ്ടായി. അതിനെതിരായി പശ്ചാത്തപിക്കണം എന്നും ആവര്‍ത്തിക്കരുതെ എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
സെക്സ് അഥവാ ലൈഗീകത പാപമാണോ ? കുറ്റകരമാണോ? എനിക്ക് ഇതുവരെ മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു ചോദ്യമാണ് ഇത്. ലൈഗീകത ഒരു മനുഷ്യ വികാരമാണ്. അത് ദൈവം സ്യഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍ മുതല്‍ മനുഷ്യര്‍ക്ക് നല്‍കിയതാണ്. അത് ഉപയോഗിക്കണ്ടിയ രീതിയില്‍, അതായത് വിവാഹ ശേഷം ഭാര്യയുമായി മാത്രം ആസ്വദിക്കുക എന്നാണല്ലോ നാം പറയുക. കൂടാതെ സന്താനോല്പാദനത്തിനും. ഇനി ആസ്വദിക്കാനാവുമ്പോള്‍ അത് ഏതു സമയത്തും ആരുമായും ആകാം. അല്ലേ? അപ്പൊ അതിനു മ്യൂച്ചല്‍ അണ്ടര്‍സറ്റാന്‍ഡിങ് എന്ന് പറയാം. അതാണ് ഇവിടെ ഖുശ്ബുവും പറഞ്ഞത്. പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെട്ട് പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒന്നിച്ച് രണ്ടുപേരും കൂടി സെക്സ് ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍ അത് കുറ്റകരമാണൊ? എന്നാല്‍ അത് കൊച്ചു കുട്ടിയിലോ, ബലം പ്രയോഗിച്ചൊ ആകുമ്പൊള്‍ തീര്‍ച്ചയായും കുറ്റം തന്നെ.
മസ്റ്റര്‍ബേഷന്‍ എന്ന പ്രകിയ പ്രക്ര്യത്യ ഈശ്വരന്‍ മനുഷ്യന് ഫ്രീയായി നല്‍കിയിരിക്കുന്നത് ഈയവസരങ്ങളില്‍ തെറ്റില്‍ നിന്ന് വഴുതിമാരുന്നതിനാണ് . അപ്പോള്‍ ഈ സ്വയം ഭോഗം എന്ന് പറയുന്നത് പാപമാണോ? പലരുടെയും സംശയമാണ്. പല മാസികകളിലും ലൈഗിക ചോദ്യോത്തരങ്ങളില്‍ കൂടുതലും കാണുന്ന ഒരു സംശയമാണ് ഇത്. സ്വയം ഫോഗത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് , ഹോമോ സെക്ഷ്യാലിറ്റി ക്രൈം അല്ല എന്ന നമ്മുടെ ഭരണഘടനയുടെ നിയമം ഈ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷാവസാനം ഇറങ്ങിയതും പല സഭാ / മുസ്ലീം സംഘടനകളും ഇതിനെതിരെ രംഗത്തു വന്നതും. ഇവിടെ പുരുഷനും പുരുഷനും, അല്ലെങ്കില്‍ സ്ത്രീയും സ്ത്രീയും തമ്മില്‍ ഒരു ലൈഗീക സംത്യപ്തി നേടുന്ന പ്രകിയ ആണ്. പ്രക്യതി വിരുദ്ധ ലൈഗീകത എന്ന് നാം വിളിക്കുന്ന ഈ പ്രവണത, ജന്മനാ ഉള്ളതോ അല്ലെങ്കില്‍ സാഹചര്യത്തിന്റെ ബലത്തിലൊ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. ജ്നമനാ എന്ന് പറയാന്‍ പ്രയാസമാണ് കാരണം വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ ആളുകള്‍ ഗേ ആയി അല്ലെങ്കില്‍ എതിര്‍ ലിംഗത്തോട് അഭിനിവേശം ഇല്ലാതെ വളരാറുള്ളൂ. എന്നാല്‍ ചെറുപ്പം മുതല്‍, ആണ്‍കുട്ടികളുമായി മാത്രം ബന്ധം പുലര്‍ത്തുകയും, ഏതെങ്കില്‍ം സാഹചര്യത്തില്‍ മുതിര്‍ന്ന ആളുമായി ഈ ലൈഗീകതയില്‍ പങ്കുപറ്റുകയും ചെയ്താല്‍ അത് പിന്നീട് ആ വഴിയിലേക്ക് കൂടുതല്‍ നയിക്കുകയും പിന്നീട് അതിനു അടിമയായി ഒരു ഹോമോ സെക്ഷ്യല്‍ ഓറിയന്റേഷനു കീഴ്പെടുകയും ചെയ്യും. പണ്ട് ഇത് വളരെ കുറവായിരുന്നു, എന്നാല്‍ 90 കളില്‍ ഈ അഭിനിവേശം വളരുകയും ഇന്ന് ഭാരതത്തില്‍ മാത്രമല്ല പല അമേരിക്കന്‍ / യൂറോപ്പ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും ഈ ഹോമോ സെക്സ് അതിവേഗം പ്രചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. സിഡ്നി, ലോസാഞ്ചത്സ് എന്നിവടങ്ങളില്‍ പരസ്യമായി ആളുകള്‍ തുണിയില്ലാതെ നിരത്തുകളില്‍ നടക്കുന്ന പല പടങ്ങളും നെറ്റില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് ഇന്‍ഡ്യയിലും പ്രത്യേകിച്ച് പല നഗരങ്ങളിലും ഹോമോ / ഗേ ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. ഇന്റര്‍നെറ്റ്, മൊബൈല്‍ എന്നിവയുടെ വരവോടുകൂടി ഇത് കൂടുതല്‍ പ്രാബല്യ്ം നേടുന്നു എന്ന് വേണം പറയാന്‍. ഇത് ഒരു സംത്യപ്തി എന്ന പറയാം . ഇനി ഖുശ്ബുവിന്റെ വേട്ടയാടുകയും പോപ്പിനെ വിമര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ഈ സംത്യപ്തി നേടാത്തവര്‍ ആണോ? അതോ ഒരിക്കലും സെക്സ് എന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ ആണോ? ഇതൊക്കെ വെറും പബ്ലിസിറ്റിക്കുവേണ്ടി , മനുഷ്യരും മാധ്യമങ്ങളും മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നതല്ലേ? ലൈഗീകതയെ ശരിയായ രീതിയില്‍ ഉപയോഗിക്കാനും ആസ്വദിക്കാനും, കുടുമ്പബന്ധത്തെ ശിഥിലമാക്കതെ നേരായ വഴിയില്‍ കൂടി നടത്റ്റുകയും ചെയ്‌വാന്‍ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അറിയില്ല, അതാണ് ഇന്ന് റേപ്പ് എന്ന ക്രൂരക്യത്യം നമ്മുടെ ഇടയില്‍ നടമാടുന്നത്. അതിനു ലൈഗീകതയെ കുറിച്ച് നല്ല അറിവുണ്ടായിരിക്കണം. നമ്മൂറ്റെ കുട്ടികളില്‍ സെക്സ് എഡ്യുക്കേഷന്‍ വേണം എന്ന് ചില വിദ്യാഭാസ വിവക്ഷകര്‍ പറയുന്നത് ഈ കാരണത്താലാണ്. അതേ, നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് നാം തന്നെ ശരിയായ അറിവു കൊടുക്കണം. ലൈഗീകത ചീത്തയല്ല, അല്ലെങ്കില്‍ പാപമല്ല എന്ന വസ്തുത നാം അവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കികൊടുക്കണം. പക്ഷേ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഇത് ഒരു വെല്ലുവിളിയായി തന്നെ നമ്മിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കൊത്തും.
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലായി പോപ്പിനെക്കുറിച്ചും സഭയിലെ വൈദീകരുടെ ലൈഗീക പ്രവണതകള്‍ക്ക് ഉത്തരം ഇല്ലാത്തതിനെപ്പറ്റിയും പത്രങ്ങള്‍ പറയുകയും, ചില മോശമായ പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ പോപ്പിനെതിരെ ഉന്നയിക്കുകയും ഉണ്ടായി. ഇതീനെ സഭയിലെ ‘സിന്‍‘ അല്ലെങ്കില്‍ പാപം എന്ന് പോപ്പ് പറയുകയുണ്ടായി. അതിനെതിരായി പശ്ചാത്തപിക്കണം എന്നും ആവര്‍ത്തിക്കരുതെ എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
സെക്സ് അഥവാ ലൈഗീകത പാപമാണോ ? കുറ്റകരമാണോ? എനിക്ക് ഇതുവരെ മനസ്സിലാകാത്ത ഒരു ചോദ്യമാണ് ഇത്. ലൈഗീകത ഒരു മനുഷ്യ വികാരമാണ്. അത് ദൈവം സ്യഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍ മുതല്‍ മനുഷ്യര്‍ക്ക് നല്‍കിയതാണ്. അത് ഉപയോഗിക്കണ്ടിയ രീതിയില്‍, അതായത് വിവാഹ ശേഷം ഭാര്യയുമായി മാത്രം ആസ്വദിക്കുക എന്നാണല്ലോ നാം പറയുക. കൂടാതെ സന്താനോല്പാദനത്തിനും. ഇനി ആസ്വദിക്കാനാവുമ്പോള്‍ അത് ഏതു സമയത്തും ആരുമായും ആകാം. അല്ലേ? അപ്പൊ അതിനു മ്യൂച്ചല്‍ അണ്ടര്‍സറ്റാന്‍ഡിങ് എന്ന് പറയാം. അതാണ് ഇവിടെ ഖുശ്ബുവും പറഞ്ഞത്. പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെട്ട് പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒന്നിച്ച് രണ്ടുപേരും കൂടി സെക്സ് ആസ്വദിക്കുമ്പോള്‍ അത് കുറ്റകരമാണൊ? എന്നാല്‍ അത് കൊച്ചു കുട്ടിയിലോ, ബലം പ്രയോഗിച്ചൊ ആകുമ്പൊള്‍ തീര്‍ച്ചയായും കുറ്റം തന്നെ.
മസ്റ്റര്‍ബേഷന്‍ എന്ന പ്രകിയ പ്രക്ര്യത്യ ഈശ്വരന്‍ മനുഷ്യന് ഫ്രീയായി നല്‍കിയിരിക്കുന്നത് ഈയവസരങ്ങളില്‍ തെറ്റില്‍ നിന്ന് വഴുതിമാരുന്നതിനാണ് . അപ്പോള്‍ ഈ സ്വയം ഭോഗം എന്ന് പറയുന്നത് പാപമാണോ? പലരുടെയും സംശയമാണ്. പല മാസികകളിലും ലൈഗിക ചോദ്യോത്തരങ്ങളില്‍ കൂടുതലും കാണുന്ന ഒരു സംശയമാണ് ഇത്. സ്വയം ഫോഗത്തിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് , ഹോമോ സെക്ഷ്യാലിറ്റി ക്രൈം അല്ല എന്ന നമ്മുടെ ഭരണഘടനയുടെ നിയമം ഈ കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷാവസാനം ഇറങ്ങിയതും പല സഭാ / മുസ്ലീം സംഘടനകളും ഇതിനെതിരെ രംഗത്തു വന്നതും. ഇവിടെ പുരുഷനും പുരുഷനും, അല്ലെങ്കില്‍ സ്ത്രീയും സ്ത്രീയും തമ്മില്‍ ഒരു ലൈഗീക സംത്യപ്തി നേടുന്ന പ്രകിയ ആണ്. പ്രക്യതി വിരുദ്ധ ലൈഗീകത എന്ന് നാം വിളിക്കുന്ന ഈ പ്രവണത, ജന്മനാ ഉള്ളതോ അല്ലെങ്കില്‍ സാഹചര്യത്തിന്റെ ബലത്തിലൊ ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. ജ്നമനാ എന്ന് പറയാന്‍ പ്രയാസമാണ് കാരണം വളരെ കുറച്ച് മാത്രമേ ആളുകള്‍ ഗേ ആയി അല്ലെങ്കില്‍ എതിര്‍ ലിംഗത്തോട് അഭിനിവേശം ഇല്ലാതെ വളരാറുള്ളൂ. എന്നാല്‍ ചെറുപ്പം മുതല്‍, ആണ്‍കുട്ടികളുമായി മാത്രം ബന്ധം പുലര്‍ത്തുകയും, ഏതെങ്കില്‍ം സാഹചര്യത്തില്‍ മുതിര്‍ന്ന ആളുമായി ഈ ലൈഗീകതയില്‍ പങ്കുപറ്റുകയും ചെയ്താല്‍ അത് പിന്നീട് ആ വഴിയിലേക്ക് കൂടുതല്‍ നയിക്കുകയും പിന്നീട് അതിനു അടിമയായി ഒരു ഹോമോ സെക്ഷ്യല്‍ ഓറിയന്റേഷനു കീഴ്പെടുകയും ചെയ്യും. പണ്ട് ഇത് വളരെ കുറവായിരുന്നു, എന്നാല്‍ 90 കളില്‍ ഈ അഭിനിവേശം വളരുകയും ഇന്ന് ഭാരതത്തില്‍ മാത്രമല്ല പല അമേരിക്കന്‍ / യൂറോപ്പ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും ഈ ഹോമോ സെക്സ് അതിവേഗം പ്രചരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. സിഡ്നി, ലോസാഞ്ചത്സ് എന്നിവടങ്ങളില്‍ പരസ്യമായി ആളുകള്‍ തുണിയില്ലാതെ നിരത്തുകളില്‍ നടക്കുന്ന പല പടങ്ങളും നെറ്റില്‍ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് ഇന്‍ഡ്യയിലും പ്രത്യേകിച്ച് പല നഗരങ്ങളിലും ഹോമോ / ഗേ ആളുകളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കയാണ്. ഇന്റര്‍നെറ്റ്, മൊബൈല്‍ എന്നിവയുടെ വരവോടുകൂടി ഇത് കൂടുതല്‍ പ്രാബല്യ്ം നേടുന്നു എന്ന് വേണം പറയാന്‍. ഇത് ഒരു സംത്യപ്തി എന്ന പറയാം . ഇനി ഖുശ്ബുവിന്റെ വേട്ടയാടുകയും പോപ്പിനെ വിമര്‍ശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ഈ സംത്യപ്തി നേടാത്തവര്‍ ആണോ? അതോ ഒരിക്കലും സെക്സ് എന്ന വാക്കിന്റെ അര്‍ത്ഥം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ ആണോ? ഇതൊക്കെ വെറും പബ്ലിസിറ്റിക്കുവേണ്ടി , മനുഷ്യരും മാധ്യമങ്ങളും മെനഞ്ഞെടുക്കുന്നതല്ലേ? ലൈഗീകതയെ ശരിയായ രീതിയില്‍ ഉപയോഗിക്കാനും ആസ്വദിക്കാനും, കുടുമ്പബന്ധത്തെ ശിഥിലമാക്കതെ നേരായ വഴിയില്‍ കൂടി നടത്റ്റുകയും ചെയ്‌വാന്‍ ഇന്നത്തെ തലമുറയ്ക്ക് അറിയില്ല, അതാണ് ഇന്ന് റേപ്പ് എന്ന ക്രൂരക്യത്യം നമ്മുടെ ഇടയില്‍ നടമാടുന്നത്. അതിനു ലൈഗീകതയെ കുറിച്ച് നല്ല അറിവുണ്ടായിരിക്കണം. നമ്മൂറ്റെ കുട്ടികളില്‍ സെക്സ് എഡ്യുക്കേഷന്‍ വേണം എന്ന് ചില വിദ്യാഭാസ വിവക്ഷകര്‍ പറയുന്നത് ഈ കാരണത്താലാണ്. അതേ, നമ്മുടെ കുട്ടികള്‍ക്ക് നാം തന്നെ ശരിയായ അറിവു കൊടുക്കണം. ലൈഗീകത ചീത്തയല്ല, അല്ലെങ്കില്‍ പാപമല്ല എന്ന വസ്തുത നാം അവര്‍ക്ക് പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കികൊടുക്കണം. പക്ഷേ വളരെ സൂക്ഷിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഇത് ഒരു വെല്ലുവിളിയായി തന്നെ നമ്മിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് കൊത്തും.
Thursday, 16 October 2008
ഏച്ചുവെച്ച ദാമ്പത്യം
ചെറുപ്പം മുതൽ ഒന്നിച്ച് പഠിച്ച് കളിച്ച് വളർന്നുവന്ന സനൽ വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമാണു വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. വർഷങ്ങളായുള്ള ഗ്യാപ്പ് സനലിനെ ഒരു പ്രത്യേക മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു. കണ്ടപ്പോൾ അധികം ഒന്നും സംസാരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ലെങ്കിലും, ആ പഴയ കൂട്ടുകാരനോടുള്ള സ്വാതന്ത്രം മുതലെടുത്ത് , അരികെ പിടിച്ചിരുത്തി, മടിയിൽ തലവെയ്പ്പിച്ച് അവന്റെ മനസ്സിനെ ഞാൻ ആഴമായി അളന്നു. ആ സ്നേഹതലോടൽ അവന്റെ മനസ്സിന്റെ വാതായനം തുറക്കാൻ , മനസ്സിൽ കൊണ്ട് നടന്നത് ഉറ്റ സുഹ്യുത്തിനോട് പങ്കുവെയ്ക്കാൻ , ആ ഹ്യദയം വെമ്പുന്നത് എനിക്ക് കാണാൻ സാധിച്ചു.
പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് അതിനു ശേഷം ജയ്പൂരിൽ നേഴ്സായ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരിയുടേ അടുത്ത് വെക്കേഷനു വന്നതായിരൂന്നു സനൽ. ഈ സമയത്ത് വെറുതെ സിറ്റി കാണാൻ ഇറങ്ങി തിരിച്ച സനൽ, ന്യൂസ്പേപ്പറിൽ കണ്ട ഒരു പരസ്യം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവായി. ഫസ്റ്റ് ഇന്റർവ്യൂവിനു പാസായ സനൽ ആ ഓഫീസിൽ ജോലിക്ക് ജോയ്ൻ ചെയ്തു. വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യവും അച്ച്ഛനു തന്നെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള പ്രയാസവും നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്ന അവൻ, കിട്ടിയ ജോലി കളയാതെ, പഠനം മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ട് ചേച്ചിയുടേ കാരുണ്യത്തിൽ റൂമിൽ താമസ്സിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ വരുമാനത്തിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ഒരു പങ്ക് വീട്ടിലും അയച്ചുകൊടുത്ത് ബാക്കി ചേച്ചിയുടേ കൂടെ ചിലവിനും തന്റെ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ചിലവഴിച്ചു. ഒരു ദുശീലവും ഇല്ലാതിരുന്ന സനലിനു തന്റെ ജോലിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ വരുമാനം തന്റെ അച്ചനും അമ്മയ്ക്കും ഒരു സഹായ ഹസ്തം ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൻ നല്ല ജോലികൾക്ക് ശ്രമിക്കുകയും നല്ല ഓഫീസുകളിൽ തരക്കേടില്ലാത്ത ശമ്പളം വാങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്താണു മൂത്ത ചേച്ചിയുടേ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതാണു, ഒരു ഉത്തരേന്ത്യക്കാരനാണു ഭർത്താവ് എന്ന വിവരം സനൽ അറിയുന്നത്. സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളും അറിയാതെ നടന്ന ഈ വിവാഹത്തേകുറിച്ച് അവൻ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞത് ‘ പെണ്മക്കൾ പ്രായമായാൽ കെട്ടിച്ചുവിടാൻ അപ്പനു പണമില്ല എങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കും’ എന്ന ആ വാക്ക് അവന്റെ ഹ്യദയത്തെ വല്ലാതെ പിടിച്ചുലച്ചു. ഇനിയും ഒരു സഹോദരി കൂടി നാട്ടിൽ കെട്ടുപ്രായമായി നിൽക്കുന്ന എന്ന ചിന്ത അവനെ ഗൾഫിലേക്ക് പറിച്ചുനടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ പല കല്ല്യാണാലോചനകളും വന്ന് മുടങ്ങിപ്പോയ തന്റെ പെങ്ങളെ ഗൾഫിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയ കുറച്ച് പൈസകൊണ്ട് ബാംഗ്ലൂരിൽ ജോലി ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പയ്യൻ കെട്ടിച്ചുകൊടുത്തു. വീണ്ടും തിരിച്ച് മുംബൈയിൽ വന്ന സനൽ ഒരു ജോലിയും തരപ്പെടുത്തി തന്റെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീക്കി. ഒരിക്കലും തന്റെ പ്രായമായ അച്ഛനേയും അമ്മയേയും അയാൾ മറന്നില്ല, ചെന്നു കാണാൻ മിനക്കെട്ടില്ല എങ്കിലും മാസം തോറും അവർക്കുള്ള വിഹിതം അയച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ ഫാമിലിയായി മുംബൈയിൽ താമസിക്കുന്ന വിവരം അവനു അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവൻ അവിടെ പോയില്ല. കാരണം രക്തബന്ധത്തിനെ വില കല്പിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സഹോദരനെയായിരുന്നു അവൻ ലഭിച്ചിരുന്നത്. വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു, മൂത്ത ചേച്ചിയുടേ വിവാഹം ഒഴിഞ്ഞതായി അറീയാൻ കഴിഞ്ഞു, അയാൾക്ക് മറ്റൊർ ഭാര്യ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ, നാട്ടിലെ സഹോദരിയുടേയും വിവാഹം ഒഴിഞ്ഞു, ഭാര്യയെ എപ്പോഴും സംശയിക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവ്, ഉപദ്രവിക്കുന്ന ഒരു നീചൻ. അവൾ സ്വയമേ ആ വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പ്രായമായ അച്ചനേയും അമ്മയേയും നോക്കി വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നു. ഈ കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളെ ഗുരുവാക്കി മാറ്റിയ സനൽ തനിക്ക് ഒരു വിവാഹം വേണ്ട എന്ന് പണ്ടേ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. വയസ്സ് മുപ്പത് കഴിഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരും സഹപ്രവർത്തകരും നിർബ്ബന്ധിച്ചു. എന്നാൽ ശാന്ത സ്വഭാവിയായ അവനു , അവനു പറ്റിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ അവന്റെ സുഹ്യദ് വലയത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ തന്റെ ജോലിയും ഒഴിവു വേള നെറ്റുമായി കഴിച്ചു കൂട്ടി. ധാരാളം സുഹ്യത്തുക്കൾ നെറ്റിൽ അവനു കിട്ടി. എന്നാൽ തനിക്കു പറ്റിയ ഒരു തുണയെ അവിടെയും അവനു കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനിരിക്കേ ഒരു നാൾ, തന്റെ കൂടെ താമസിച്ചിരുന്ന മനോജ് എന്ന കൂട്ടുകാരൻ, അവന്റെ അമ്മായിയുടെ ഒരു സുഹ്യത്തിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ബാംഗ്ലൂരിൽ ആൺ താമസം. അച്ചനും അമ്മയും ഇല്ലാത്ത ഏക പെൺകുട്ടി, സൊഫ്റ്റ്വെയർ കമ്പനിയിൽ ജോലി. സ്വന്തമായി ബാംഗ്ലൂരിൽ വീട്. ചെറിയച്ചനും അമ്മായിയും ആൺ വളർത്തിയത്. കൂട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചു. ഇനിയും വെച്ചു നീട്ടണ്ടാ, വയസ്സ് മുപ്പത് കഴിഞ്ഞില്ലേ എന്ന സുഹ്യത്തുക്കളുടെ സ്വാന്തനത്തിനു വഴങ്ങി അവൻ ആ വിവാഹത്തിനു സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മുംബൈയിൽ അവർ താമസമാക്കി. നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന അച്ചനും അമ്മയ്ക്കും വളരെ സന്തോഷം. തന്റെ മകനു നല്ല ഒരു വിവാഹം ആണല്ലോ വന്നത് എന്ന ആശ്വാസം. സഹോദരങ്ങൾ ആരും പങ്കെടുക്കാഞ്ഞ വിവാഹം. എല്ലാം കൂട്ടുകാർ ഭംഗിയായി നടത്തികൊടുത്തു. പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവരുടെ ദാമ്പത്യത്തിൽ ചില വിള്ളലുകൾ വീണു. ബാംഗ്ലൂരിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന ഭാര്യയ്ക്ക് നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന ഭർത്താവ് ഒരു ഏച്ചു വെച്ച കമ്പായി തോന്നി, സംസാരത്തിലും , ആഹാര രീതിയിലും, അവൾ തനി മോഡേൺ ഗേളായി വർത്തിച്ചു. നാട്ടിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന, പട്ടിണിയിലും ദാരിദ്യത്തിലും വളർന്ന സനലിൻ അവളുടെ ഒരു രീതിയുമായും പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആരോട് പറയാൻ? പത്തു പേരുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് താലി കെട്ടിപ്പോയില്ലേ..എല്ലാം കടിച്ചു പിടിച്ച് തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട്, ഇടവേളകൾ ഓർക്കൂട്ടിൽ ചിലവഴിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ദിവസങ്ങൾ നീക്കി. ഇപ്പോൾ ആറു മാസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട്, അവൾ മൂന്നു മാസം ഗർഭിണിയുമാണു.
“കൺഗ്രാജുലേഷൻസ്“. ഞാൻ സനലിനെ പിടിച്ചുയർത്തി കൈ കൊടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്റേതായ രീതിയിൽ ഞാൻ സനലിനെ ഉപദേശിച്ചു, എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു മാഷായ ഞാൻ, ഒരു കുട്ടിയോട് പറയുന്ന രീതിയിൽ അവനെ കുറെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ ഒരു ദാമ്പത്യ ക്ലാസ്സ് തന്നെ ഞാൻ അവനു എടുത്തു. ആട്ടെ, ഇത്രയും നാൾ മുംബൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടിയില്ലല്ലോ. ഞാൻ ചോദിച്ചു. ‘അതേ ഓർക്കൂട്ട് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇന്നും ഇവിടെ കണ്ടുമുട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമം എന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റി വഴിയാണു ഞാൻ പൂച്ച സന്ന്യാസിയുടെ ( എന്റെ ഓർക്കുട്ട് പ്രൊഫൈൽ) പ്രൊഫൈൽ കാണുന്നത്. ഇനിയും നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്നും ഉണ്ടായിരിക്കണം’. അതു പറയുമ്പോൾ സനലിന്റെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് , എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കു നന്നായി മനസ്സിലായി. എങ്കിലും എന്റെ സുഹ്യത്തിനെ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചല്ലോ എന്നോർത്ത് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവനെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ട് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും , ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അഗാധ തലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. അതേ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ പല മുഖങ്ങൾ ..ആ മുഖങ്ങൾ അണിയുന്നവർക്കു മാത്രമേ അത് മനസ്സിലാവുകയുള്ളൂ…
പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം ഹോസ്റ്റലിൽ നിന്ന് പഠിച്ച് അതിനു ശേഷം ജയ്പൂരിൽ നേഴ്സായ തന്റെ മൂത്ത സഹോദരിയുടേ അടുത്ത് വെക്കേഷനു വന്നതായിരൂന്നു സനൽ. ഈ സമയത്ത് വെറുതെ സിറ്റി കാണാൻ ഇറങ്ങി തിരിച്ച സനൽ, ന്യൂസ്പേപ്പറിൽ കണ്ട ഒരു പരസ്യം അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വഴിത്തിരിവായി. ഫസ്റ്റ് ഇന്റർവ്യൂവിനു പാസായ സനൽ ആ ഓഫീസിൽ ജോലിക്ക് ജോയ്ൻ ചെയ്തു. വീട്ടിലെ ദാരിദ്ര്യവും അച്ച്ഛനു തന്നെ പഠിപ്പിക്കാനുള്ള പ്രയാസവും നന്നായി അറിഞ്ഞിരുന്ന അവൻ, കിട്ടിയ ജോലി കളയാതെ, പഠനം മാറ്റിവെച്ചുകൊണ്ട് ചേച്ചിയുടേ കാരുണ്യത്തിൽ റൂമിൽ താമസ്സിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ വരുമാനത്തിൽ നിന്നു കിട്ടിയ ഒരു പങ്ക് വീട്ടിലും അയച്ചുകൊടുത്ത് ബാക്കി ചേച്ചിയുടേ കൂടെ ചിലവിനും തന്റെ സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി ചിലവഴിച്ചു. ഒരു ദുശീലവും ഇല്ലാതിരുന്ന സനലിനു തന്റെ ജോലിയിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ വരുമാനം തന്റെ അച്ചനും അമ്മയ്ക്കും ഒരു സഹായ ഹസ്തം ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവൻ നല്ല ജോലികൾക്ക് ശ്രമിക്കുകയും നല്ല ഓഫീസുകളിൽ തരക്കേടില്ലാത്ത ശമ്പളം വാങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഈ സമയത്താണു മൂത്ത ചേച്ചിയുടേ വിവാഹം കഴിഞ്ഞതാണു, ഒരു ഉത്തരേന്ത്യക്കാരനാണു ഭർത്താവ് എന്ന വിവരം സനൽ അറിയുന്നത്. സ്വന്തം അച്ഛനും അമ്മയും സഹോദരങ്ങളും അറിയാതെ നടന്ന ഈ വിവാഹത്തേകുറിച്ച് അവൻ ചേച്ചിയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞത് ‘ പെണ്മക്കൾ പ്രായമായാൽ കെട്ടിച്ചുവിടാൻ അപ്പനു പണമില്ല എങ്കിൽ ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കും’ എന്ന ആ വാക്ക് അവന്റെ ഹ്യദയത്തെ വല്ലാതെ പിടിച്ചുലച്ചു. ഇനിയും ഒരു സഹോദരി കൂടി നാട്ടിൽ കെട്ടുപ്രായമായി നിൽക്കുന്ന എന്ന ചിന്ത അവനെ ഗൾഫിലേക്ക് പറിച്ചുനടാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ പല കല്ല്യാണാലോചനകളും വന്ന് മുടങ്ങിപ്പോയ തന്റെ പെങ്ങളെ ഗൾഫിൽ കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ടുണ്ടാക്കിയ കുറച്ച് പൈസകൊണ്ട് ബാംഗ്ലൂരിൽ ജോലി ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പയ്യൻ കെട്ടിച്ചുകൊടുത്തു. വീണ്ടും തിരിച്ച് മുംബൈയിൽ വന്ന സനൽ ഒരു ജോലിയും തരപ്പെടുത്തി തന്റെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീക്കി. ഒരിക്കലും തന്റെ പ്രായമായ അച്ഛനേയും അമ്മയേയും അയാൾ മറന്നില്ല, ചെന്നു കാണാൻ മിനക്കെട്ടില്ല എങ്കിലും മാസം തോറും അവർക്കുള്ള വിഹിതം അയച്ചുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ മൂത്ത സഹോദരൻ ഫാമിലിയായി മുംബൈയിൽ താമസിക്കുന്ന വിവരം അവനു അറിയാമായിരുന്നിട്ടും അവൻ അവിടെ പോയില്ല. കാരണം രക്തബന്ധത്തിനെ വില കല്പിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സഹോദരനെയായിരുന്നു അവൻ ലഭിച്ചിരുന്നത്. വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു, മൂത്ത ചേച്ചിയുടേ വിവാഹം ഒഴിഞ്ഞതായി അറീയാൻ കഴിഞ്ഞു, അയാൾക്ക് മറ്റൊർ ഭാര്യ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ, നാട്ടിലെ സഹോദരിയുടേയും വിവാഹം ഒഴിഞ്ഞു, ഭാര്യയെ എപ്പോഴും സംശയിക്കുന്ന ഒരു ഭർത്താവ്, ഉപദ്രവിക്കുന്ന ഒരു നീചൻ. അവൾ സ്വയമേ ആ വിവാഹത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ പ്രായമായ അച്ചനേയും അമ്മയേയും നോക്കി വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നു. ഈ കയ്പേറിയ അനുഭവങ്ങളെ ഗുരുവാക്കി മാറ്റിയ സനൽ തനിക്ക് ഒരു വിവാഹം വേണ്ട എന്ന് പണ്ടേ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. വയസ്സ് മുപ്പത് കഴിഞ്ഞു. കൂട്ടുകാരും സഹപ്രവർത്തകരും നിർബ്ബന്ധിച്ചു. എന്നാൽ ശാന്ത സ്വഭാവിയായ അവനു , അവനു പറ്റിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ അവന്റെ സുഹ്യദ് വലയത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. അവൻ തന്റെ ജോലിയും ഒഴിവു വേള നെറ്റുമായി കഴിച്ചു കൂട്ടി. ധാരാളം സുഹ്യത്തുക്കൾ നെറ്റിൽ അവനു കിട്ടി. എന്നാൽ തനിക്കു പറ്റിയ ഒരു തുണയെ അവിടെയും അവനു കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനിരിക്കേ ഒരു നാൾ, തന്റെ കൂടെ താമസിച്ചിരുന്ന മനോജ് എന്ന കൂട്ടുകാരൻ, അവന്റെ അമ്മായിയുടെ ഒരു സുഹ്യത്തിനെ പരിചയപ്പെടുത്തി. ബാംഗ്ലൂരിൽ ആൺ താമസം. അച്ചനും അമ്മയും ഇല്ലാത്ത ഏക പെൺകുട്ടി, സൊഫ്റ്റ്വെയർ കമ്പനിയിൽ ജോലി. സ്വന്തമായി ബാംഗ്ലൂരിൽ വീട്. ചെറിയച്ചനും അമ്മായിയും ആൺ വളർത്തിയത്. കൂട്ടുകാർ നിർബന്ധിച്ചു. ഇനിയും വെച്ചു നീട്ടണ്ടാ, വയസ്സ് മുപ്പത് കഴിഞ്ഞില്ലേ എന്ന സുഹ്യത്തുക്കളുടെ സ്വാന്തനത്തിനു വഴങ്ങി അവൻ ആ വിവാഹത്തിനു സമ്മതിച്ചു. അങ്ങനെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മുംബൈയിൽ അവർ താമസമാക്കി. നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന അച്ചനും അമ്മയ്ക്കും വളരെ സന്തോഷം. തന്റെ മകനു നല്ല ഒരു വിവാഹം ആണല്ലോ വന്നത് എന്ന ആശ്വാസം. സഹോദരങ്ങൾ ആരും പങ്കെടുക്കാഞ്ഞ വിവാഹം. എല്ലാം കൂട്ടുകാർ ഭംഗിയായി നടത്തികൊടുത്തു. പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അവരുടെ ദാമ്പത്യത്തിൽ ചില വിള്ളലുകൾ വീണു. ബാംഗ്ലൂരിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന ഭാര്യയ്ക്ക് നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന ഭർത്താവ് ഒരു ഏച്ചു വെച്ച കമ്പായി തോന്നി, സംസാരത്തിലും , ആഹാര രീതിയിലും, അവൾ തനി മോഡേൺ ഗേളായി വർത്തിച്ചു. നാട്ടിൽ ജനിച്ചു വളർന്ന, പട്ടിണിയിലും ദാരിദ്യത്തിലും വളർന്ന സനലിൻ അവളുടെ ഒരു രീതിയുമായും പൊരുത്തപ്പെടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആരോട് പറയാൻ? പത്തു പേരുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് താലി കെട്ടിപ്പോയില്ലേ..എല്ലാം കടിച്ചു പിടിച്ച് തന്റെ ജോലിയിൽ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട്, ഇടവേളകൾ ഓർക്കൂട്ടിൽ ചിലവഴിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ദിവസങ്ങൾ നീക്കി. ഇപ്പോൾ ആറു മാസം കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട്, അവൾ മൂന്നു മാസം ഗർഭിണിയുമാണു.
“കൺഗ്രാജുലേഷൻസ്“. ഞാൻ സനലിനെ പിടിച്ചുയർത്തി കൈ കൊടുത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. എന്റേതായ രീതിയിൽ ഞാൻ സനലിനെ ഉപദേശിച്ചു, എന്നു പറഞ്ഞാൽ ഒരു മാഷായ ഞാൻ, ഒരു കുട്ടിയോട് പറയുന്ന രീതിയിൽ അവനെ കുറെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കി. ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ ഒരു ദാമ്പത്യ ക്ലാസ്സ് തന്നെ ഞാൻ അവനു എടുത്തു. ആട്ടെ, ഇത്രയും നാൾ മുംബൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടിയില്ലല്ലോ. ഞാൻ ചോദിച്ചു. ‘അതേ ഓർക്കൂട്ട് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മൾ ഇന്നും ഇവിടെ കണ്ടുമുട്ടില്ലായിരുന്നു. എന്റെ ഗ്രാമം എന്ന കമ്മ്യൂണിറ്റി വഴിയാണു ഞാൻ പൂച്ച സന്ന്യാസിയുടെ ( എന്റെ ഓർക്കുട്ട് പ്രൊഫൈൽ) പ്രൊഫൈൽ കാണുന്നത്. ഇനിയും നീ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്നും ഉണ്ടായിരിക്കണം’. അതു പറയുമ്പോൾ സനലിന്റെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് , എവിടെയാണെന്ന് എനിക്കു നന്നായി മനസ്സിലായി. എങ്കിലും എന്റെ സുഹ്യത്തിനെ ഒരു വാക്കുകൊണ്ടെങ്കിലും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ സാധിച്ചല്ലോ എന്നോർത്ത് എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവനെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കൊണ്ട് വിട്ടിട്ട് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും , ദാമ്പത്യത്തിന്റെ അഗാധ തലങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. അതേ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ പല മുഖങ്ങൾ ..ആ മുഖങ്ങൾ അണിയുന്നവർക്കു മാത്രമേ അത് മനസ്സിലാവുകയുള്ളൂ…
Saturday, 26 May 2007
വാഴ കല്ല്യാണം കഴിച്ചത് ആരെ?
അമ്മയുടെ ചുവട്ടില്‍ നിന്നും പിഴുതു മാറ്റിയപ്പോള്‍ വളരെയധികം വിഷമം തോന്നി. ഇത്രയും നാള്‍ ആഹാരവും വെള്ളവും തന്ന് തണലേകി, കെട്ടിപ്പിടിച്ച് വളര്‍ന്ന ഞാന് എന്തിനാണ് ഒരു ദിവസം, നാലടി വാര ദൂരത്തില്‍ തനിയെ നില്‍ക്കുന്നത്? പക്ഷേ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചപ്പോള്‍ , തന്നെപ്പോലെ, തന്റെ കൂട്ടുകാരും തൊട്ടകലത്തില്‍ തനിയെ വളരുകയാണ്. അതെ , ഇതായിരിക്കാം എന്റെ വിധി ! അങ്ങനെയിരിക്കേ ഒരു ദിവസം , ആരോ തന്റെ ദേഹത്തുകൂടീ അള്ളിപ്പിടിച്ച് മുകളിലേക്ക് കയറുന്നു. പതുക്കെ കുനിഞ്ഞു നോക്കി, ഹോ..അതാ പാണ്ടിപ്പയറും പിള്ളാരുമായിരുന്നു. ശൊ..എന്തൊരു വളര്‍ച്ച ! എന്റെ ചാരവും വെള്ളവും എല്ലാം വലിച്ചെടുത്താണ് ഇവറ്റകളുടെ വളര്‍ച്ച ..ങാ..കുഴപ്പമില്ല. അവര്‍ക്കും വേണ്ടേ ഒരു താങ്ങൂം തണലും. കൂടാതെ വെറുതെ തനിക്ക് ഒരു കൂട്ടൂമാകുമല്ലോ.
അങ്ങനെയിരിക്കേ അതാ ഒരു ദിവസം ആരോ കാലിന്‍ ചുവട്ടില്‍ മാന്തുന്നു, ഒപ്പം വല്ലാത്ത നാറ്റവും. പയറുതള്ളയാണ് പറഞ്ഞത് “ അതാ മണിയന്‍ പൂച്ചയാ. ഇന്ന് രാവിലെ കൊണ്ടിട്ട മീന്‍ തലയും മുള്ളും തിന്നാന്‍ വന്നതാ..കള്ള പൂച്ച! “ . ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം വെയിലാറാറായപ്പോള്‍ വീണ്ടും മണിയന്‍ വന്നു, കരിയിലയുടെ മുകളില്‍ മെത്തയൊരുക്കി ഉറക്കവും പിടിച്ചു. അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ ആഴ്ചകളായും ആഴ്ചകള്‍ മാസങ്ങളായും കടന്നുപോയി.
പാണ്ടിപ്പയറിനും പ്രായമായി. പയറുകളെല്ലാം വിളഞ്ഞ് ഉണങ്ങി. പകുതി കൊഴിഞ്ഞു വീണു, പകുതി കറിച്ചട്ടിയിലേക്കും. പതിവു പോലെ അന്നും മണിയന്‍ ഉറങ്ങാനായി വാഴചുവട്ടിലെത്തി. ആദ്യം കുറെ തമാശകള്‍ !.. പിന്നീട് വിശ്രമം ! . പക്ഷേ തമാശയ്ക്കാണെങ്കിലും മണിയന്റെ ചോദ്യം വാഴയെ കുഴച്ചു. “ വാഴേ , നിനക്ക് കല്ല്യാണം ഒന്നും കഴിക്കണ്ടേ? നല്ല പഴുത്ത കുലകള്‍ ഒന്നും വേണ്ടേ?” . ശരിയാണല്ലോ.. ഇതുവരെ അക്കാര്യം ചീന്തിച്ചതേയില്ല. അപ്പുറത്തേ തോട്ടത്തില്‍ അതാ കാളിയും കാദളിയും പൂവനും എല്ലാം കുലച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. ഈശ്വരാ...ഞാനാര്‍ക്കാണാവോ ജന്മം കൊടുക്കുക? പൂച്ചന്റെ നാക്ക് ഫലിച്ചതുപോലെ അതാ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ , വാഴയില്‍ ഒരു കൂമ്പ്. തേനൂറുന്ന അല്ലികള്‍! വണ്ടുകളൂം ശലഭങ്ങളും വന്ന് തേനൂറ്റാന്‍ തുടങ്ങി. താഴെ വീണ അല്ലികളില്‍ നിന്ന് മണിയനും കിട്ടി , ഒരിറ്റു മധുരം !. അങ്ങനെ എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ദിവസം അതാ നമ്മുടെ വാഴയും കുലച്ചു. ഒത്ത് വണ്ണവും ഒത്ത നീളവുമുള്ള കായ്കള്‍!. ആരു കണ്ടാലും ഒന്ന് നോക്കും. അന്നും പൂച്ചന്‍ എത്തി, മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ ഒരുഗ്രന്‍ ഏത്തക്കൊല. “ അപ്പൊ നമ്മുടെ വാഴയും കുലച്ചു , എല്ലേ?” മണിയന്‍ ചോദിച്ചു. “ എന്റെ മണിയാ, എനിക്കി ഭാരം കൊണ്ട് നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കാന്‍ വയ്യ. കഴുത്തൊടിയുന്നു.’ വാഴ കേണു. “ അതിനു നീ വിഷമിക്കണ്ടാ...രണ്ടു ദിവസത്തിനകം നീയും ചന്തയിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടും” പൂച്ച മൊഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ വീണ്ടും മണിയനൊരു സംശയം, അത് അവന് വാഴയോട് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ‘ എങ്കിലും വാഴേ ആരാ നിന്നെ കല്ല്യാണം കഴിച്ചത്? കാളിയോ, കദളിയോ അതോ മൈസൂര്‍ ഏത്തനോ?”. അതിനുള്ള മറുപിടി പറയാന്‍ വാഴയ്ക്കായില്ല് , അതിനു മുന്‍പേ കുലയോടുകൂടി വാഴ നിലത്തേക്ക് മുഖം പൊത്തി. പൊടുന്നനെ കുതിച്ചു ചാടിയ പൂച്ച അടുത്ത വാഴചുവട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി. അതിനുത്തരം തേടിയല്ല പിന്നെയോ തണലത്ത് കിടന്ന് ഒന്ന് മയങ്ങാന്‍ വേണ്ടി.
അങ്ങനെയിരിക്കേ അതാ ഒരു ദിവസം ആരോ കാലിന്‍ ചുവട്ടില്‍ മാന്തുന്നു, ഒപ്പം വല്ലാത്ത നാറ്റവും. പയറുതള്ളയാണ് പറഞ്ഞത് “ അതാ മണിയന്‍ പൂച്ചയാ. ഇന്ന് രാവിലെ കൊണ്ടിട്ട മീന്‍ തലയും മുള്ളും തിന്നാന്‍ വന്നതാ..കള്ള പൂച്ച! “ . ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം വെയിലാറാറായപ്പോള്‍ വീണ്ടും മണിയന്‍ വന്നു, കരിയിലയുടെ മുകളില്‍ മെത്തയൊരുക്കി ഉറക്കവും പിടിച്ചു. അങ്ങനെ ദിവസങ്ങള്‍ ആഴ്ചകളായും ആഴ്ചകള്‍ മാസങ്ങളായും കടന്നുപോയി.
പാണ്ടിപ്പയറിനും പ്രായമായി. പയറുകളെല്ലാം വിളഞ്ഞ് ഉണങ്ങി. പകുതി കൊഴിഞ്ഞു വീണു, പകുതി കറിച്ചട്ടിയിലേക്കും. പതിവു പോലെ അന്നും മണിയന്‍ ഉറങ്ങാനായി വാഴചുവട്ടിലെത്തി. ആദ്യം കുറെ തമാശകള്‍ !.. പിന്നീട് വിശ്രമം ! . പക്ഷേ തമാശയ്ക്കാണെങ്കിലും മണിയന്റെ ചോദ്യം വാഴയെ കുഴച്ചു. “ വാഴേ , നിനക്ക് കല്ല്യാണം ഒന്നും കഴിക്കണ്ടേ? നല്ല പഴുത്ത കുലകള്‍ ഒന്നും വേണ്ടേ?” . ശരിയാണല്ലോ.. ഇതുവരെ അക്കാര്യം ചീന്തിച്ചതേയില്ല. അപ്പുറത്തേ തോട്ടത്തില്‍ അതാ കാളിയും കാദളിയും പൂവനും എല്ലാം കുലച്ച് നില്‍ക്കുന്നു. ഈശ്വരാ...ഞാനാര്‍ക്കാണാവോ ജന്മം കൊടുക്കുക? പൂച്ചന്റെ നാക്ക് ഫലിച്ചതുപോലെ അതാ രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ , വാഴയില്‍ ഒരു കൂമ്പ്. തേനൂറുന്ന അല്ലികള്‍! വണ്ടുകളൂം ശലഭങ്ങളും വന്ന് തേനൂറ്റാന്‍ തുടങ്ങി. താഴെ വീണ അല്ലികളില്‍ നിന്ന് മണിയനും കിട്ടി , ഒരിറ്റു മധുരം !. അങ്ങനെ എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ദിവസം അതാ നമ്മുടെ വാഴയും കുലച്ചു. ഒത്ത് വണ്ണവും ഒത്ത നീളവുമുള്ള കായ്കള്‍!. ആരു കണ്ടാലും ഒന്ന് നോക്കും. അന്നും പൂച്ചന്‍ എത്തി, മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ ഒരുഗ്രന്‍ ഏത്തക്കൊല. “ അപ്പൊ നമ്മുടെ വാഴയും കുലച്ചു , എല്ലേ?” മണിയന്‍ ചോദിച്ചു. “ എന്റെ മണിയാ, എനിക്കി ഭാരം കൊണ്ട് നിവര്‍ന്നു നില്‍ക്കാന്‍ വയ്യ. കഴുത്തൊടിയുന്നു.’ വാഴ കേണു. “ അതിനു നീ വിഷമിക്കണ്ടാ...രണ്ടു ദിവസത്തിനകം നീയും ചന്തയിലേക്ക് എടുക്കപ്പെടും” പൂച്ച മൊഴിഞ്ഞു. പക്ഷേ വീണ്ടും മണിയനൊരു സംശയം, അത് അവന് വാഴയോട് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു. ‘ എങ്കിലും വാഴേ ആരാ നിന്നെ കല്ല്യാണം കഴിച്ചത്? കാളിയോ, കദളിയോ അതോ മൈസൂര്‍ ഏത്തനോ?”. അതിനുള്ള മറുപിടി പറയാന്‍ വാഴയ്ക്കായില്ല് , അതിനു മുന്‍പേ കുലയോടുകൂടി വാഴ നിലത്തേക്ക് മുഖം പൊത്തി. പൊടുന്നനെ കുതിച്ചു ചാടിയ പൂച്ച അടുത്ത വാഴചുവട്ടിലേക്ക് നീങ്ങി. അതിനുത്തരം തേടിയല്ല പിന്നെയോ തണലത്ത് കിടന്ന് ഒന്ന് മയങ്ങാന്‍ വേണ്ടി.
Monday, 14 May 2007
സ്വപ്നം
മനസ്സില്‍ എവിടെയോ ഒരു വിങ്ങലിന്റെ മൂളിപ്പ്. സമയം രാത്രി 10.30. ഏഷ്യാനെറ്റ് ന്യൂസിന്റെ സമയം. റിമോട്ടും കയ്യില്‍ എടുത്തുകൊണ്ട് സോഫയിലേക്ക് ചായുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ മുഴുവന്‍ അലറിപ്പാഞ്ഞുവരുന്ന ട്രെയിനിന്റെ ഇരമ്പല്‍ മാത്രം. മുംബൈയിലെ തീരക്കേറിയ ജീവിതത്തിനിടയില്‍ ഒരു സ്വല്പം ആശ്വാസം, രാത്രിയില്‍ ഈ റ്റി.വി യുടെ മുമ്പില്‍ കുറച്ചു സമയം ഇരിക്കുമ്പോഴാണ്. പക്ഷേ ഇന്ന് അച്ചുവിന്റെ ഫോണ്‍ വന്നതിനുശേഷം എന്തോ ഒരു അസൊസ്ഥത ! ജോമോനേയും കൂട്ടി മാഹീം പള്ളിയില്‍ ആറുമണിക്ക് ചെല്ലണമെന്നും , ഇല്ല എങ്കില്‍ ഇനിയൊരിക്കലും തന്നെ കാണുകയില്ല എന്നും ഉള്ള താക്കീത് !. എന്തു ചെയ്യാം, ഇത് മൂന്നാ‍മത്തെ വിളിയാണ്. ജോമോന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അച്ചുവിന്റെ വരവിന് ഏതാണ്ട് ആറുമാസത്തെ പഴക്കമേയുള്ളൂ. അതും തന്റെ ഉറ്റസുഹ്യത്തായ അച്ചു, എന്നും തന്നെ ഒരു നല്ല സുഹ്യത്തായി കണ്ടിരുന്ന അവള്‍, തന്റെ നാട്ടുകാരനാണ് ജോ എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍, എന്തൊക്കെയോ പുതു പുത്തന്‍ പ്രതീകഷകളുമായാണ് അവള്‍ അവ്ന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അടുത്തുകൂടിയത്. മുംബൈയിലെ പ്രശസ്തമായ ഐ.ഐ.റ്റി യില്‍ മൂന്നാം വര്‍ഷ ബി.ടെക് ന് പഠിക്കുന്ന അച്ചുവിന് , കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രൊഫഷണലായ ജോമോന്‍ ഒരു സുഹ്യത്ത് എന്നതിലുപരി, തന്റെ ജീവിത സഖിയായി കൂടി അവള്‍ മനസ്സില്‍ കണ്ടിരുന്നു. എന്നാലൊരു മാസമായി ജോയ്ക്ക് തന്നോടുള്ള അകല്‍ച്ചയും ,ഓണ്‍ ലൈനായാല്‍ പോലും ചാറ്റ് ചെയ്യില്ല, ഒരു സ്ക്രാപ്പ് പോലും ചെയ്യാറില്ല, ഇതെല്ലാം അവളെ മരണത്തിന്റെ വക്കില്‍ വരെ എത്തിച്ചു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ നിഷ്കളങ്കമായ ആ ഹ്യദയത്തിന്റെ സ്നേഹം ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളു...
ഒരു പരിശുദ്ധ ഹംസമായി വര്‍ത്തിച്ച തനിക്ക് തന്റെ സുഹ്യത്തിനെ രക്ഷിക്കുക എന്നത് ഒരു കടമയായി തോന്നിയതുകൊണ്ടാവാം ഞാന് തനിയെ മാഹീമില്‍ എത്തിയത്. ജോമോനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവന്റെ മറുപിടി “ എടൊ, വല്ലവരും വിളിക്കുന്നിടത്ത് ചെല്ലാന്‍ എന്നെ കിട്ടില്ല്...തന്റെ ദോസ്ത് അല്ലേ, താന്‍ തന്നെ പൊയ്ക്കോ..” . ജോ തന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല ! . നിറകണ്ണുകളുമായി മാഹീം സ്റ്റേഷനില്‍ കാത്തുനിന്ന അച്ചുവിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്ത് പറഞ്ഞാണ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പള്ളിയില്‍ നിന്ന് നൊവേന കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും , അച്ചുവിന്റെ വാക്കുകള്‍ എന്റെ കാതില്‍ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു. “ താന്‍ പറ, ഇനിയും ഞാന് എന്തിനിങ്ങനെ ജീവിക്കണം?, ഞാന് സ്നേഹിച്ചവര്‍ എല്ലാം....ഇല്ല..ഇനിയിങ്ങനെയുണ്ടാവില്ല...സത്യം...” വീട്ടില്‍ എത്തി ചോറുണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചത്. ജോയുടെ വിറങ്ങലിച്ച ശബ്ദം. “ എടോ, താന്‍ ഉടനെ ലീലാവതി ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തണം. അച്ചു ഈസ് അഡ്മിറ്റഡ്. ഷീ ഈസ് ഇന്‍ ക്രിട്ടിക്കല്‍.....”. ശരീരം മുഴുവന്‍ ഒരു മരവിപ്പ്. റിസീവര്‍ കയ്യില്‍ നിന്നും താഴെ വീണു. റിമോട്ട് താഴെ വീണ ശബ്ധം കേട്ട് കണ്ണു തുറക്കുമ്പോള്‍ , ന്യുസ് എതാണ്ട് തീരാറായിരുന്നു. പ്രധാന വാര്‍ത്തകളിലേക്ക് വീണ്ടും കണ്ണുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചപ്പോഴും , കണ്ട സ്വപ്നം യാതാര്‍ഥ്യമാകരുതേ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന !!.
ഒരു പരിശുദ്ധ ഹംസമായി വര്‍ത്തിച്ച തനിക്ക് തന്റെ സുഹ്യത്തിനെ രക്ഷിക്കുക എന്നത് ഒരു കടമയായി തോന്നിയതുകൊണ്ടാവാം ഞാന് തനിയെ മാഹീമില്‍ എത്തിയത്. ജോമോനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവന്റെ മറുപിടി “ എടൊ, വല്ലവരും വിളിക്കുന്നിടത്ത് ചെല്ലാന്‍ എന്നെ കിട്ടില്ല്...തന്റെ ദോസ്ത് അല്ലേ, താന്‍ തന്നെ പൊയ്ക്കോ..” . ജോ തന്നോട് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമെന്ന് ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല ! . നിറകണ്ണുകളുമായി മാഹീം സ്റ്റേഷനില്‍ കാത്തുനിന്ന അച്ചുവിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്ത് പറഞ്ഞാണ് അവളെ ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നെനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു. പള്ളിയില്‍ നിന്ന് നൊവേന കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വരുമ്പോഴും , അച്ചുവിന്റെ വാക്കുകള്‍ എന്റെ കാതില്‍ പ്രകമ്പനം കൊണ്ടു. “ താന്‍ പറ, ഇനിയും ഞാന് എന്തിനിങ്ങനെ ജീവിക്കണം?, ഞാന് സ്നേഹിച്ചവര്‍ എല്ലാം....ഇല്ല..ഇനിയിങ്ങനെയുണ്ടാവില്ല...സത്യം...” വീട്ടില്‍ എത്തി ചോറുണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഫോണ്‍ ബെല്ലടിച്ചത്. ജോയുടെ വിറങ്ങലിച്ച ശബ്ദം. “ എടോ, താന്‍ ഉടനെ ലീലാവതി ഹോസ്പിറ്റലില്‍ എത്തണം. അച്ചു ഈസ് അഡ്മിറ്റഡ്. ഷീ ഈസ് ഇന്‍ ക്രിട്ടിക്കല്‍.....”. ശരീരം മുഴുവന്‍ ഒരു മരവിപ്പ്. റിസീവര്‍ കയ്യില്‍ നിന്നും താഴെ വീണു. റിമോട്ട് താഴെ വീണ ശബ്ധം കേട്ട് കണ്ണു തുറക്കുമ്പോള്‍ , ന്യുസ് എതാണ്ട് തീരാറായിരുന്നു. പ്രധാന വാര്‍ത്തകളിലേക്ക് വീണ്ടും കണ്ണുകള്‍ കൂര്‍പ്പിച്ചപ്പോഴും , കണ്ട സ്വപ്നം യാതാര്‍ഥ്യമാകരുതേ എന്നായിരുന്നു എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥന !!.
Saturday, 28 April 2007
വിവാഹം കഴിക്കാനിരിക്കുന്ന തരുണികളേ ..ഒരു നിമിഷം
പുര നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന അല്ലെങ്കില്‍ നില്‍ക്കാന്‍ പോകുന്ന പ്രിയ തരുണീ മണികളെ...ഇതാ ഒരു ചെറിയ ഉപദേശമല്ല പിന്നെയോ പൂച്ച മൊഴികള്‍ ....
വിവാഹം എന്നു കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പല സ്ത്രീകളിലും ചിലാ പ്രത്യേകതരം അനുഭൂതി ഉണ്ടാകുകയും അതനുസരിച്ച് അവരുടെ ചിന്തകള്‍, പെരുമാറ്റങ്ങള്‍ എന്നിവയില്‍ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. പല നാളൂകളായി സ്വപ്നം കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ മംഗല്യം ഇനിയും ഏറെ താമസിയാതെ ഉണ്ട് എന്ന വിചാരം മനസ്സില്‍ കയറികഴിഞ്ഞാല്‍ അവള്‍ പിന്ന് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്താണ്. പലരും , തന്റെ സ്വപ്ന നായകന്‍ സുന്ദരനായിരിക്കണം, ഉദ്യൊഗം ഉണ്ടായിരിക്കണം, വിദ്യാഭാസം വേണം എന്നിങ്ങനെ പലതും മനസ്സില്‍ കൊണ്ട്നടക്കാറുണ്ട്.
ഇനിയും പല ആലോചനകളും വന്ന് പല കാരണങ്ങളാല്‍ , വേണ്ട എന്നു വെച്ച പെണ്‍കുട്ടികളില്‍, ഇതെല്ലാം മാറിപ്പോകുന്നത് തന്റെ കുഴപ്പമാണ് , ഒന്നുകില്‍ പണമില്ല, അല്ല്ലെങ്കില്‍ സൌന്ദര്യമില്ല, പഠിത്തമില്ല എന്നിങ്ങനെ പലവിധ കാരണങ്ങളാല്‍ അവള്‍ മാനസ്സികമായി താണു ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ , അതിനെ മറികടക്കാനായി ചിലപ്പൊള്‍ പല ഇല്ലാ കാരണങ്ങളും പറഞ്ഞ് ഒന്നുകില്‍ വിവാഹം നീട്ടികൊണ്ട് പ്പോകയ്യോ അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഇനിയും ഏതുവിധേനയും ഒരു കല്ല്യാണം നടന്നേപറ്റൂ എന്ന ചിന്തയില്‍ തന്റെ ഭാഗം ക്ലിയറാക്കുന്നതിനുവേണ്ടി, മേനി പറഞ്ഞ് , പല വിവാഹങ്ങളും നടന്നിട്ടുള്ളതായി ഈയുള്ളവന് അറിവുള്ളതാണ്. എന്നാല്‍ അതിന്റെ ഭവിഷ്യത്ത് പിന്നീട് തന്റെ ദാമ്പത്യ ജിവിതത്തില്‍ ഉണ്ടാകും എന്ന് ആരും ചിന്തിക്കാറില്ല.
ഉദാഹരണമായി പ്രീ-ഡിഗ്രി പാസാകാത്തൂരു പെണ്‍കുട്ടി ചെറുക്കന്‍ കൂട്ടരോട് പറയാറുണ്ട്, പെണ്ണ് ഡിഗ്രി കംമ്പ്ലീറ്റ് ചെയ്തിട്ടില്ല എന്ന്. അതുപോലെ കുടുംമ്പത്ത് വല്ല്യപ്പന്റെ കാലം മുതല്‍ സ്വത്ത് ഭാഗം ചെയ്യാത്, അപ്പന്റെ അനിയന്മാര്‍ക്കും പെങ്ങന്മാര്‍ക്കും ഒക്കെ ഉള്ള വീതം കുടുമ്പത്ത് കാണും, എന്നാലിവിടെ ‘ഇതെല്ലാം നമ്മുടേതാണ് ‘ എന്ന രീതിയിലാണ് , ദല്ലാള്‍ അഥവാ പെണ്‍ വീട്ടുകാര്‍ സംസാരിക്കുക. ഇനിയും മറ്റൊരു കേസ്, ചെറുക്കന്‍ കൂട്ടര്‍ വരുന്ന സമയത്ത് ധാരാളം ആഭരണങ്ങള്‍ അണിഞ്ഞ് നില്‍ക്കുക. ഒന്നുകില്‍ അത് വരവായിരിക്കാം, അല്ലെങ്കില്‍ നാത്തൂന്റെയോ അടുത്തുള്ളവരുടെയ്യോ വാങ്ങിച്ഛതായിരിക്കാം. എന്നിട്ട് മേക്കപ്പിട്ട് ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കും. ചെറുക്കന്‍ കൂട്ടര്‍ വന്നു കാണുമ്പൊള്‍ , ഹൊ..നല്ല സുന്ദരിയായ പെണ്ണ്, കഴുത്തുംകയ്യും നിറയെ ആഭരണങ്ങള്‍..( ഇപ്പൊള്‍ ഇത്രയും...അപ്പോ കല്ല്യാണത്തിന് രൊമ്പ കിട്ടും !!) നമ്മുടെ ആണ്‍വര്‍ഗ്ഗമല്ലേ പുള്ളീകള്‍ !അതുമതി, കൂടാതെ ലക്ഷങ്ങള്‍ ആണല്ലോ കല്ല്യാണ ചിലവിന് ( സ്ത്രീധനം എന്ന് ഉപയൊഗിക്കാന്‍ പാടില്ലല്ലോ..) കിട്ടുന്നത്. അപ്പൊ പിന്നെ ഇതു തന്നെ മതി. എന്നാ കല്ല്ല്യാ ണത്തിനുശേഷം ഒരാഴ്ച്ക കഴിഞ്ഞ് ആ മധുവിധുവിന്റെ ഓളങ്ങളൊക്ക് ഒന്ന് തണുത്ത് ഒന്നിച്ചുള്ള ആ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യ പടികളീലേക്ക് ചെല്ലുമ്പൊഴാണ് പഴയ നഗ്നമായ പല സത്യങ്ങളും അവന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.
ഇത് അവന്റെ മനസ്സില്‍ ഒരു നെഗറ്റീവ് ചിന്തയ്ക്ക്ക് തിരി കൊളുത്തും. ശെടാ..കെട്ടിപ്പൊയല്ലോ..ഇനിയെന്നാ ചെയക? ആരൊടെങ്കിലും പറയാന്‍ പറ്റുമോ? ഇങ്ങനെയുള്ള പല ചിന്തകളും അവനില്‍ രൂപപെട്ടുകൊണ്ട് , അതിനെ മറികടക്ക്കുവാനായി പിന്നീടുള്ള അവന്റെ പെരുമാറ്റം, വളരെയധികം ഗൌരവമേറിയതും , സാധാരണയില്‍നിന്ന് വ്യതസ്തവുമായിരിക്കും. പിന്നിട് ഭാര്യയെ ഒരു ‘വേണ്ടാ സാധനം’ പോലെ കണ്ടുകൊണ്ട് , തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനും എല്ലാം കുറ്റം പറയുന്ന ഒരു രീതി( എന്നാല്‍ തിരിച്ച് ഭാര്യക്ക് ഭര്‍ത്താവിനോട് സ്നേഹവുമായിരിക്കും!). ഇങ്ങനെ ദാമ്പത്യത്തില്‍ വിള്ളലുകള്‍ ഉണ്ടായി മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്‍പില്‍ ഒരു മാത്യകാ ദമ്പതികളായി ചമഞ്ഞു നടക്കുന്ന ധാരാളം യുവമിഥുനങ്ങള്‍ നമ്മുടെയിടയിലുണ്ട്.
പല കുടുംമ്പങ്ങളും നമ്മള്‍ ഒന്ന് വിശദമായി പരിശോധിച്ചാല്‍ ഏതാണ്ട് 70 % ഒരു മാത്യകാ ദാമ്പത്യം
അല്ല നയിക്കുന്നത് എന്ന് കാണാം. പലതിന്റേയും മൂലകാരണം ദമ്പതികള്‍ തമ്മിലുള്ള ചേര്‍ച്ചയില്ലായ്മ, അതുപോലെ ലൈഗീക അരാജകത്വം. ലൈഗീകതയെ കുറിച്ചു പറയുമ്പോള്‍ , ധാരാളം വിശദീകരണങ്ങള്‍ ഇതിന് ആവശ്യമുണ്ട്. അതിലേക്ക് ആഴമായി കടക്കാന്‍ ഇപ്പോ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും പരിപാവനമായ ലൈഗീകതയെകുറിച്ചുള്ള അജ്ഞതയാണ് ഇതിന്റെ മൂല കാ‍രണംമെന്ന് എനിക്ക് പറയാന്‍ സാധിക്കും. വീണ്ടും ആദ്യ ഭാഗത്തേക്ക് വരട്ടെ...
എങ്ങിനെയും ഒന്നു വിവാഹം കഴിച്ചാല്‍ മതി എന്ന ചിന്തയുമായി ഉടുത്തൊരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന തരുണികളോ‍ട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത്, ഇതാണ്. യാതൊരു കാര്യവും മറച്ചുവെയ്ക്കാത് തന്നെ കാണാന്‍ വരുന്ന ചെക്കനോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയുക. ( എന്നു വെച്ച് ചെറുപ്പത്തില്‍ / കൌമാരത്തില്‍ നടന്ന പ്രേമമോ മറ്റു കാര്യങ്ങളോ പറയണം എന്നല്ല ഉദ്ധേശിച്ചത്. അത് ഒരിക്കലും പറയുകയും ചെയ്യരുത്, കാരണം വിവാഹത്തിനു ശേഷമാണ് പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒന്നാകുന്നത്. അതിനുമുന്‍പ് രണ്ടുപേരും രണ്ടു വ്യത്സ്ത വ്യക്തികളായിരുന്നു. അതിനെക്കുറിച്ച് രണ്ടുപേര്‍ക്കും അറിയാന്‍ യാതൊരു അവകാശവുമില്ല. ) തന്റെ വിദ്യാഭാസം, ജോലി, തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍. അതുപോലെ പെണ്ണുകാണാന്‍ വരുന്ന ദിവസം അധികം ഒരുങ്ങാത്, സാധാരണ വേഷത്തില്‍ നില്‍ക്കുക, ഉണ്ടെങ്കിലും ആഭരണങ്ങള്‍ അണിയാതിരിക്കുകയാണ് ഉത്തമം. അങ്ങനെ കണ്ട് ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന പുരുഷനാണ് എറ്റവും യോജിച്ചത്.
എന്റെ ഒരു സുഹ്യത്തിന് വന്ന അനുഭവം കൂടി എഴുതുന്നത് അഭിക്കാമ്യമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു.. നെഴ്സായി ജൊലി ചെയ്യുന്ന എന്റെ സുഹ്യത്തിന് കാലിലും കയ്യിലും എല്ലാം സാധാരണ സ്ത്രീകളില്‍ കാണുന്നതിലും അധികമായി രോമവളര്‍ച്ചയുണ്ട്. പെണ്ണു കാണാന്‍ ചെറുക്കന്‍ വരുന്നതിന് തലെന്ന് അവള്‍ പാര്‍ലറില്‍ പൊയി മുഖം വാക്സ് ചെയ്യുകയും ചെറുക്കന്‍ കൂട്ടരുടെ മുന്‍പില്‍ നീണ്ട കൈയ്യുള്ള ചുരിദാറിട്ട് ഒരുങ്ങ്ങി നില്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. അവന് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. വീട്ടുകാര്‍ ആലോചിച്ചു. ഉറയ്ക്കാനുള്ള തീയതി നിശ്ചയിച്ച് ഒരുക്കങ്ങള്‍ ഒക്കെ പൂര്‍ത്തീയായി.. ഉറയ്ക്കുന്നതിന് രണ്ടുദിവസം മുന്‍പ് ചെറുക്കന്‍ അവളെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോയി കണ്ടു. രണ്ടുപേരൂം കുടി കുറച്ച് സ്വസ്ഥമായി സംസാരിക്കാനായി അടുത്ത പാര്‍ക്കിലേക്ക് നീങ്ങി. ആ സമയത്ത് അവന് അവളുടെ മുഖത്തേയും കൈകാലുകളിലേയും രോമം ശ്രദ്ധിച്ചു. ( തമാശയായി, ’നീ കരടിലേഹ്യം ഉപയോഗിiക്കാറുണ്ടോ ?’ എന്ന് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.). അന്നു വൈകിട്ട് ചെറുക്കന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഫോണ്‍ വന്നു, അവന് ഇതില്‍ താല്പര്യം ഇല്ല എന്ന്. നോക്കണേ, അവളുടെ മാനസീക അവ്സഥ !.
ഇതിന്റെ കാരണം ഞാന് ആദ്യം പറഞ്ഞ വസ്തുതയാണ്. ഇവിടെയാണ് പ്രേമ വിവാഹത്തിന് പ്രസക്ത്തിയൂള്ളത്. രണ്ടുപേരും കണ്ട് , ഇടപെഴുകി തുറന്ന മനസ്സോടെയുള്ള കുറെ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങള്‍ കഴിയുമ്പോള്‍ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം തങ്ങളുടെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും കുറെ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും. ഇതിനെ സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് വിവാഹ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ അവിടെ പകല്‍ പോലെ വ്യക്തമാണല്ലോ. അപ്പൊ പിന്നെ ദാമ്പത്യ തകര്‍ച്ചയ്ക്ക് അവിടെ ഇടം കിട്ടുന്നില്ല. പരസ്പരം ഉള്ള ധാരണകളും വിശ്വാസവും അറിവും അഡ്ജസ്റ്റുമെന്റുമാണ് ഒരു നല്ല കുടുംബത്തെ വാര്‍ത്തെടുക്കുന്നത്. ഇന്ന് കേരളത്തില്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ കുറച്ചുകൂടി പക്വമതിയും തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കുന്നതില്‍ ശ്രദ്ധാലുക്കളും ആണ്. കാരണം കൂടുതല്‍ പേരും കേരളത്തിനു വെളിയില്‍ പഠിച്ച , അല്ലെങ്കില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവര്‍ ആണ്. പലരുമായും ഇടപെട്ട് , പല സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ജീവിക്കുന്നവര്‍. എന്നാല്‍ വീട്ടില്‍ കെട്ടിയിട്ട് വളര്‍ത്തുന്ന അമ്മമാര്‍, വല്ല്യമ്മമാര്‍ ഒന്നുകൂടി പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തില്‍ ശ്രദ്ധ പുലര്‍ത്തേണ്ടതാണ്. പരസ്പരം അറിഞ്ഞിരിക്കുക, മനസ്സിലാക്കുക എന്നിവ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് ദാമ്പത്യത്തില്‍.
എല്ലാം തികഞ്ഞ ഒരു പങ്കാളിയെ കിട്ടുക അസാധ്യം തന്നെ. പ്രശ്നങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവരാന്‍ ആരും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ പലരും തളര്‍ന്നുപോകുന്നതിനു കാരണം , വിവാഹ ജീവിതത്തേക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണ ഇല്ലാത്തതാണ്. ഒരു പുരുഷനും സ്ത്രീയും ഒരിക്കലും ഒരേ വ്യക്തിത്വൊത്തിന്റെ ഉടമകളല്ല. വ്യതസ്ത സാഹചര്യങ്ങളില്‍ ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന്, വ്യതസ്ത വ്യക്തികളുടെ ഉടംകളായ അവര്‍ , പെട്ടന്നൊരു ദിവസം, മരണം വരെ നീണ്ടുനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ബന്ധത്തിലേക്ക് കടന്നുവരികയാണ്. ഇവിടെയാണ് പരസ്പര വിശ്വാസത്തിന്റേയും, അഡ്ജസ്റ്റുമെന്റുകളുടെയും , ലൈഗീകതയെകുറിച്ചുള്ള പക്വമായ അറിവിന്റേയും പ്രാധാന്യം.
ദാമ്പത്യത്തില്‍ ഭാര്യക്കാണ് മുഖ്യമായ പങ്കുവഹിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. അവള്‍ ശരിയായ ദിശയിലാണ് നീങ്ങുന്നതെങ്കില്‍ ആ കുടുബം ഒരു സകുടുബം ആയി മാറും. ഉത്തമയായ ഭാര്യമാര്‍ എങ്ങനെയുള്ളവരായിരിക്കണം എന്ന് ഭാരതീയ മഹര്‍ഷിമാര്‍ നേരത്തേ എഴുതിവച്ചിട്ടുണ്ട്.
‘ കാര്യേഷു മന്ത്രി , കരുണേഷു ദാസി
രൂപേഷു ലക്ഷ്മി, ക്ഷമയാ ധരിത്രി
സ്നേഹേഷു മാതാ, ശയനേശു വേശ്യ
ഷഡ്കര്‍മ്മ നാരി, കുല ധര്‍മ്മ പത്നി.’
ഇതു തന്നെ വി. ബൈബിളിലും വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ‘ പുരുഷന്‍ ഏകനായിരിക്കുന്നത് നന്നല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവനു ചേര്‍ന്ന തുണയെ നല്‍കാനാണ് സ്ത്രീയെ സ്യഷ്ടിച്ചത്. (ഉല്പത്തി 2:18 ) , അതുപൊലെ വി. പൌലോസ് ഉത്തമയായ ഭാര്യ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് തന്റെ ലേഖനങ്ങളിലൂടെ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. ( എഫേസോസ് -- 5;22-23, കൊളൊസൊസ് -3;18, സുഭാഷിതങ്ങള്‍ 31;10 )
അതിനാല്‍ ബുദ്ധിയുള്ള പെണ്‍കൊടികള്‍ ഈ വക കാര്യങ്ങള്‍ ശരിയായ് മനസ്സിലാക്കി, വ്ഇവാഹ ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചാല്‍ , നിങ്ങളുടെ ദാമ്പത്യം മധുരമായി മുന്നൊട്ട് കൊണ്ടുപോകാന് സാധിക്കും എന്ന് ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതു എന്റെ അഭിപ്രായം. നിങ്ങള്‍ക്കും നിങ്ങളുടേതായ ചിന്തകള്‍ കാണില്ലേ ? പങ്കുവെയ്യ്ക്കുക......
Wednesday, 25 April 2007
സൌന്ദര്യം പുരുഷന്മാര്‍ക്കോ സ്ത്രീകള്‍ക്കോ ?-
സാധാരണ രീതിയില്‍ സൌന്ദര്യത്തേക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ മോഡലുകളും സിനിമാനടിമാരുമായ സ്ത്രീകളുടെ പേരുകളാണ് ആദ്യം വരിക. എല്ലാ പുരുഷന്മാരും മിക്കവാറും എല്ലാ സ്ത്രീകളും സമ്മതിക്കുന്നതാണ് ഇത്. ഞാന് ഓര്‍ക്കുന്നു, പണ്ട് ഒരു ലേഖനത്തില്‍ പ്രശസ്ത നോവലിസ്റ്റ് ബാലചന്ദ്രന്‍ ചുള്ളിക്കാടും മാധവിക്കുട്ടിയും പറഞ്ഞത്, സ്ത്രീകളേക്കാള്‍ സൌന്ദര്യം കൂടുതല്‍ കാണാന്‍ സാധിക്കുന്നത് പുരുഷന്മാരിലാണ് എന്ന്.
അന്ന് ഞാനത് വായിച്ചപ്പോള്‍ കുറെ ചിന്തിച്ചതാണ് , പിന്നെന്തുകൊണ്ട് എല്ലാ പരസ്യങ്ങളിലും സ്ത്രീകള്‍ മാത്രം ഒരു ആകര്‍ഷകവസ്തുവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു?. ഉദാഹരണമായി സോപ്പ്, പൌഡര്‍, പാചക വസ്തുക്കള്‍, എന്തുകൊണ്ട് ഇവ പുരുഷന്മാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ലേ? അഥവാ പുരുഷമോഡലുകള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാല്‍ സാധനം വിറ്റുതീരില്ലേ?
എവിടെയും സ്ത്രീകളെ ഒരു പ്രദര്‍ശന വസ്തുവായി, വില്പന ചരക്കായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നതാണ് വാസ്തവം. സ്ത്രീകളുടെ വശം പിടിച്ച് സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിക്കരൂത്, നമ്മള്‍ ഒന്ന് ആഴമായി ചിന്തിച്ചാല്‍ ഓരോ പുരുഷ മോഡലുകളേയും സിനിമാ നടന്മാരെയും ( ഹിന്ദി, മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ് ) എടുത്ത് നോഒക്കിയാല്‍ സ്ത്രീകളേക്കാള്‍ സൌന്ദര്യം പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടെന്ന് കാണാം. പല പുരുഷ കേസരികളും ഇത് സമ്മതിക്കില്ല് എന്നു മാത്രം !. സ്ത്രീകളിലും സൌന്ദര്യം ഉള്ളവര്‍ ഇല്ല എന്നല്ല് ഞാന് പറഞ്ഞുവരുന്നത്. ഡയാനാ രാജകുമാരി, ഹേമ മാലിനി, ശോഭന, ഇവരൊക്കെ എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നല്ല സൌന്ദര്യം ഉള്ളവരാണ്.
പിന്നെ ഓരോരുത്തരിലും സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനുള്ള ആ മാനദന്‍ഡം പല വിധത്തിലായിരിക്കാം. ചിലര്‍ക്ക് ആക്യതി, ചിലര്‍ക്ക് മുഖ ഷേയ്പ്, കണ്ണുകള്‍, നോട്ടം, ചിരി, മീശ, വെളുത്തനിറം, ( കറുത്ത സുന്ദരന്മാരും ഉണ്ട്. ) ഇങനെ പല കാരണത്താല്‍ ഒരാള്‍ സുന്ദരനാണ് , സുന്ദരിയാണ് എന്നു പറയാന്‍ പറ്റും.
ഇന്നിപ്പോ മിസ്റ്റര്‍ ഇന്ത്യ പോലുള്ള പട്ടങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നുമുണ്ട്. അവിടെ പക്ഷേ ശരീരത്തിന്റെ പേശീ വലിപ്പം, ആക്യതി എന്നിവയാണ് മുഖ്യ മാനദ്ണ്ടം. എന്നാല്‍ ഇന്ന് പരസ്യങ്ങളിലും , സിനിമകളിലും, സീരിയലുകളിലും ധാരാളം സൌന്ദര്യമുള്ള പുരുഷന്മാരെ കാണാന്‍ സാധിക്കും. ഇന്ത്യയില്‍ മാത്രമാല്ല ഫോറിന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും നാം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു നോക്കിയാല്‍ ധാരാളം സൌന്ദര്യമുള്ള പുരുഷന്മാരെ നമ്മുക്കു ദര്‍ശിക്കാന്‍ പറ്റും.
ഇത് എന്റെ തുറന്ന അഭിപ്രായം നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെച്ചു എന്നേ ഉള്ളൂ. നിങ്ങള്‍ക്കും തുറന്ന മനസ്സോട്, നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍, ചിന്തകള്‍ എന്നിവ ഇവിടെ പങ്കുവെയ്കാവുന്നതാണ്. അപ്പൊ വീണ്ടും കാണാം......
അന്ന് ഞാനത് വായിച്ചപ്പോള്‍ കുറെ ചിന്തിച്ചതാണ് , പിന്നെന്തുകൊണ്ട് എല്ലാ പരസ്യങ്ങളിലും സ്ത്രീകള്‍ മാത്രം ഒരു ആകര്‍ഷകവസ്തുവായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു?. ഉദാഹരണമായി സോപ്പ്, പൌഡര്‍, പാചക വസ്തുക്കള്‍, എന്തുകൊണ്ട് ഇവ പുരുഷന്മാര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ലേ? അഥവാ പുരുഷമോഡലുകള്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാല്‍ സാധനം വിറ്റുതീരില്ലേ?
എവിടെയും സ്ത്രീകളെ ഒരു പ്രദര്‍ശന വസ്തുവായി, വില്പന ചരക്കായി ഉപയോഗിക്കുക എന്നതാണ് വാസ്തവം. സ്ത്രീകളുടെ വശം പിടിച്ച് സംസാരിക്കുകയാണെന്ന് വിചാരിക്കരൂത്, നമ്മള്‍ ഒന്ന് ആഴമായി ചിന്തിച്ചാല്‍ ഓരോ പുരുഷ മോഡലുകളേയും സിനിമാ നടന്മാരെയും ( ഹിന്ദി, മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ് ) എടുത്ത് നോഒക്കിയാല്‍ സ്ത്രീകളേക്കാള്‍ സൌന്ദര്യം പുരുഷന്മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടെന്ന് കാണാം. പല പുരുഷ കേസരികളും ഇത് സമ്മതിക്കില്ല് എന്നു മാത്രം !. സ്ത്രീകളിലും സൌന്ദര്യം ഉള്ളവര്‍ ഇല്ല എന്നല്ല് ഞാന് പറഞ്ഞുവരുന്നത്. ഡയാനാ രാജകുമാരി, ഹേമ മാലിനി, ശോഭന, ഇവരൊക്കെ എന്റെ കാഴ്ചപ്പാടില്‍ നല്ല സൌന്ദര്യം ഉള്ളവരാണ്.
പിന്നെ ഓരോരുത്തരിലും സൌന്ദര്യം ആസ്വദിക്കാനുള്ള ആ മാനദന്‍ഡം പല വിധത്തിലായിരിക്കാം. ചിലര്‍ക്ക് ആക്യതി, ചിലര്‍ക്ക് മുഖ ഷേയ്പ്, കണ്ണുകള്‍, നോട്ടം, ചിരി, മീശ, വെളുത്തനിറം, ( കറുത്ത സുന്ദരന്മാരും ഉണ്ട്. ) ഇങനെ പല കാരണത്താല്‍ ഒരാള്‍ സുന്ദരനാണ് , സുന്ദരിയാണ് എന്നു പറയാന്‍ പറ്റും.
ഇന്നിപ്പോ മിസ്റ്റര്‍ ഇന്ത്യ പോലുള്ള പട്ടങ്ങള്‍ നല്‍കുന്നുമുണ്ട്. അവിടെ പക്ഷേ ശരീരത്തിന്റെ പേശീ വലിപ്പം, ആക്യതി എന്നിവയാണ് മുഖ്യ മാനദ്ണ്ടം. എന്നാല്‍ ഇന്ന് പരസ്യങ്ങളിലും , സിനിമകളിലും, സീരിയലുകളിലും ധാരാളം സൌന്ദര്യമുള്ള പുരുഷന്മാരെ കാണാന്‍ സാധിക്കും. ഇന്ത്യയില്‍ മാത്രമാല്ല ഫോറിന്‍ രാജ്യങ്ങളിലും നാം ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു നോക്കിയാല്‍ ധാരാളം സൌന്ദര്യമുള്ള പുരുഷന്മാരെ നമ്മുക്കു ദര്‍ശിക്കാന്‍ പറ്റും.
ഇത് എന്റെ തുറന്ന അഭിപ്രായം നിങ്ങളുമായി പങ്കുവെച്ചു എന്നേ ഉള്ളൂ. നിങ്ങള്‍ക്കും തുറന്ന മനസ്സോട്, നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍, ചിന്തകള്‍ എന്നിവ ഇവിടെ പങ്കുവെയ്കാവുന്നതാണ്. അപ്പൊ വീണ്ടും കാണാം......
Subscribe to:
Posts (Atom)