Wednesday, 7 September 2016

എന്റെ റൂം

ഒരു നില മുകളിലെ റൂമിൽ ഞാനെത്തുമ്പോൾ 
മിഴികളിൽ ആശ്വാസ ഭാവങ്ങൾ ഉണർന്നിടും.
എന്റെ റൂമിൽ വന്നാൽ കാണില്ല കുറ്റികൾ 
മേശയ്ക്കടിയിലും ആഷ്ട്രേയ്ക്കുള്ളിലും,
കുപ്പികൾ നിരനിരയായ് ഇരിക്കുന്നു തട്ടിൽ-
മുകളിൽ ഇതാ മാംഗോ സ്ലൈഡിന്റെ കാലികൾ.
സിഗരറ്റിൻ മണമോ സോക്സിന്റെ ഗന്ധമോ -
കാണില്ല, പക്ഷെ അത്തർ നിറഞ്ഞതാം,
അടുക്കള ഇല്ലേലും ഉള്ളതാം മേശയിൽ
നിറയെ പലഹാര ഡബ്ബകൾ ഓരോന്നായ്.
പാൽപ്പൊടി മുതൽ കുരുമുളകുപൊടിവരെ
ചെറിയൊരു ബിഗ് ബസ്സാർ ബേക്കറി പോലവേ.
എഴുതുന്ന മേശയിൽ പുസ്തക കൂട്ടങ്ങൾ
ഒത്ത നാടുവിലോ യേശുവും തിരികളും.
രാവിലെ ഉണർത്തുന്ന കൊച്ചലാറം മുതൽ
നാല് സിംകാർഡുള്ള ഫോണുകൾ ചാർജ്ജിലും.
പഠിക്കുന്ന പുസ്തക കെട്ടുകൾ നിരയായ്
പഠിപ്പിക്കുന്നതാം ലാപ്ടോപ്പും മേശയിൽ .
വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നും ഇരുമ്പലമാരയിൽ
കട്ടിലുകണ്ടാൽ താനേ മയങ്ങിടും.
തിളപ്പിച്ച വെള്ളത്തിൻ ബോട്ടിലുകൾ നിര
ഏതു സമയത്തും ദാഹമകറ്റിടും.
കൊതുകുകൾ ഒന്നുപോലും ഇല്ലാത്ത റൂമിലി
പല്ലികൾ രണ്ടെണ്ണം എത്തിനോക്കീടുന്നു.
സ്വസ്ഥമാം ജീവിതം ഏകനായ് മനസ്സിന്റെ
ചിന്തകൾ ഓരോന്നും പാറിപറക്കുന്നു.
ഫേസ്ബുക്കും വാട്സാപ്പും യോഗയും നടത്തവും
ജീവിതം ചെറുപ്പമായ് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു.
ഒരു ക്ലിക്കിനകലെ കാണുന്ന കൂട്ടുകാർ
വീക്കെണ്ടിൽ കാണുന്ന നാട്ടുകാർ വീട്ടുകാർ.
ജീവിതം മധുരമായ് നീങ്ങുന്നു , ഭാവിയിൽ
ഡിഗ്രികൾ പേറുവാൻ വീമ്പുന്നു മാനസം.

Saturday, 7 May 2016

ഓർക്കാൻ ഒരമ്മ കൂടി..

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട പ്രിൻസിപ്പൽ മാമിന്, ഞാനീ കത്തെഴുതി പോസ്റ്റ് ചെയ്താലും, എവിടെയെങ്കിലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചാലും ഇത് മാഡം വായിക്കില്ല എന്നറിയാം. ദേശത്തിനപ്പുറം, ഭാഷയ്ക്കപ്പുറം, എവിടെയോ ജനിച്ചുവളർന്ന്, നമ്മൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ , എന്റെ പെറ്റമ്മയെക്കാളും, സഹോദരിമാരെക്കാളും, സ്വന്തം ഭാര്യയെക്കാളുമുപരിയായി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ അങ്ങ് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപെട്ടവൾ ആയ് മാറും എന്ന് ഒരിക്കലും വിചാരിച്ചില്ല. എന്നാൽ റസിഡൻഷ്യൽ സ്കൂളിലെ ജീവിതയാത്രയിൽ കേവലം ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ, അങ്ങ് എനിക്ക് എന്റെ സ്വന്തം അമ്മയായി തീരുകയായിരുന്നു

സ്വന്തം മക്കളേക്കാൾ കരുതലും സ്നേഹവും എന്നോട് കാണിച്ച്പ്പോൾ ഞാൻ അങ്ങയെ എന്റെ പോറ്റമ്മയായി മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ടിച്ചു. സ്വന്തം അമ്മയിൽ നിന്നും കിട്ടാത്ത സ്നേഹം അവിടുന്ന് എനിക്ക് തന്നപ്പോൾ  അങ്ങ് എന്റെ പ്രാർത്ഥനാ മുറിയിലെ മറ്റൊരു മാതാവായി മാരുകയായിരുന്നു. കേവലം മൂന്ന് വർഷം എന്നെ പരിപാലിച്ച് , സ്നേഹിച്ച്, വേണ്ട സമയത്ത് ഭക്ഷണം നൽകി, രോഗാവസ്ഥയിൽ കൂടെയിരുന്ന് ശുശ്രൂഷിച്ച് എനിക്ക് അവിടുത്തെ സ്നേഹവും കരുതലും ആവോളം തന്നപ്പോൾ, കഴിഞ്ഞുപോയ എന്റെ 28 വർഷങ്ങൾ എനിക്ക് നഷ്ടമായല്ലോ എന്നോർത്ത് വിതുമ്പിയ നാളുകൾ… 


അവസാന നാ‍ളുകളിൽ ബാന്ദ്രയിലെ ശാന്തിഭവനിൽ തൂവെള്ള വസ്ത്രമണിഞ്ഞ്, കിടക്കയിൽ കിടന്നപ്പോഴും അവിടുത്തെ കണ്ണുകൾ ഈ മകനെ പരതിയില്ലേ? ആ സമയം അങ്ങയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചതും, രണ്ട് സ്പൂൺ വെള്ളം വായിലേക്ക് ഒഴിച്ചുതന്നതും ഓർക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം കുടുമ്പത്തേപ്പോലും മറന്ന്, മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി, മറ്റ് കുട്ടികൾക്കുവേണ്ടി ജീവിതം ഉഴിഞ്ഞുവെച്ച് ആ മഹാ മനസ്സിനു മുൻപിൽ എന്റെ കണ്ണുനീർ പൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ, എന്റെ ഹ്യദയം പൊട്ടി തകരുകയായിരുന്നു… 

കഴിഞ്ഞ അഞ്ചുവർഷക്കാലം ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്മ്പോളും  ക്ലാസ് മുറികളിൽ പോകുമ്പോഴും, അധ്യാപകരോടും പ്രിൻസിപ്പലിനോടും സംസാരിക്കുമ്പോഴും, എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട “പ്രിൻസിപ്പൽ മാഡം“ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന ‘ജാക്വിലിൻ ഹാമിൽട്ടൺ’, നിത്യതയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന മുംബൈയിലെ എന്റെ പഴയ സ്കൂളിലെ പ്രിൻസിപ്പൽ മാഡം…


പ്രണാമം..പ്രണാമം..പ്രണാമം…

Remembering this Mother''s Day..

Friday, 29 April 2016

ദൈവവും ദൈവ വിശ്വാസികളും.

പത്തു ദിവസത്തെ പ്രൊഫഷനൽ ട്രെയിനിംഗ് . ദിവസവും പോയി വരാൻ പറ്റാത്ത ദൂരം . അതുകൊണ്ട് തലേ ദിവസം റൂം അന്വേഷിക്കാനായി അവിടെ എത്തി. . അടുത്തെങ്ങും ലോഡ്ജുകളോ താമസിക്കാൻ സൗകര്യമോ കിട്ടിയില്ല. എങ്കിലും സ്വല്പം അകലെയുള്ള ഒരു മലങ്കര പള്ളിയിൽ ചെന്ന് അച്ചനെ ഒന്ന് കാണാം, അടുത്തെങ്ങാനം വല്ല വീടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കാം എന്ന് കരുതി അടുത്തു കണ്ട ഒരു വീട്ടിൽ തന്നെ തിരക്കി. അത് ആ പള്ളിയിലെ തന്നെ ഒരാളുടെ വീടായിരുന്നു. അച്ചൻ അപ്പോൾ അവിടെ ഇല്ല എന്നും , അടുത്ത് എവിടെയെങ്കിലും സൗകര്യം ഉണ്ടു എങ്കിൽ ചോദിച്ചിട്ട് വൈകിട്ട് അറിയിക്കാം എന്നും പരഞ്ഞ് എന്റെ നമ്പരും ആ വീട്ടുകാർ വാങ്ങി. രാത്രി വരെ ഫോൺ വന്നില്ല. ട്രെയിനിങ്ങിന്റെ ആദ്യ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ ലഗേജുമായി ഞാൻ സ്ഥലത്തെത്തി. പകൽ മുഴുവൻ ക്ലാസ്സിൽ കഴിഞ്ഞു. അപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പലരോടും ഞാൻ അക്കോമഡേഷനെകുരിച്ച് പരഞ്ഞു. വൈകിട്ട് ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ആന്റി വന്നു പരഞ്ഞു, ഇവിടെ തൊട്ടടുത്ത് ഒരു ഹിന്ദു ഫാമിലി ഉണ്ടു. അവിടുത്ത് ചേച്ചിയും, ചേട്ടനും മകളുടെ പാല കാച്ച്ചലിനു എരണാകുളത്തു പോകയാണ്. ആറു ദിവസം കഴിഞ്ഞേ വരൂ, സാറിനു താല്പര്യമാണെങ്കിൽ അവിടെ കഴിയാം എന്ന്. അതെ എന്ന് സന്തോഷത്തോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഞാൻ അപ്പോൾ തന്നെ ആ ചേച്ചിയെ കാണാൻ ചെന്നു. മനോഹരമായ ഒരു വീടു. മുറ്റത്തു നിരയെ ചെടികളും പൂക്കളും. വീടിനു ചുറ്റും പച്ചക്കറി ക്ര്യഷി. വിവിധ തരത്തിലുള്ള പച്ചക്കരികൾ കായ്ച്ചു നില്ക്കുന്നു. കിണറ, മാവ്, പ്ലാവ്, പുളി, എല്ലാം കൊണ്ടും ഒരു ഗ്രാമീണ ഭംഗി. മനോഹരമായ ഹാളിൽ ശ്രീക്യഷ്ണന്റെ ഒരു വലിയ ബിംബം. സാമ്പ്രാണിയുടെ സൌരഭ്യം മുറിയിലെങ്ങും ..
എന്നെ കണ്ടു ചേച്ചി പരഞ്ഞു, സാറിനു ഇവിടെ പത്തു ദിവസവും താമസിക്കാം, എല്ലാ സൌകര്യവും ഉപയോഗിക്കാം. സാറിന്റെ വീടുപോലെ നോക്കിയാല മതി, പത്തു ദിവസം ഞങ്ങൾ മോളുടെ കൂടെ അവിടെ നിന്നോളാം. പിന്നെ സാറിനു ബുദ്ധിമുട്ടു ഇല്ലാ എങ്കിൽ എല്ലാ ദിവസവും വൈകിട്ട് വിളക്ക് കത്തിക്കണം. ഞങ്ങൾ അത് മുടക്കാറില്ല. അതെ എന്ന് ഞാൻ തലയാട്ടി. അങ്ങനെ അപ്പോ തന്നേ ഞാൻ എന്റെ ബാഗുമായി ആ വീട്ടിൽ എത്തി. രാത്രി ആയപ്പോൾ ഞാൻ കഴിക്കാനായി വെളിയിൽ പോകാൻ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. അപ്പോൾ ചേച്ചി വന്നിട്ട് , ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാണേൽ ഇന്ന് പോകണ്ടാ, സാറിനും കൂടിയാ ഞാൻ ഇന്ന് ചപ്പാത്തി ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത് എന്ന് പരഞ്ഞപ്പോൾ , മറുപിടി ഇല്ലാതെ ഞാൻ വീണ്ടും അകത്തേക്ക് കയറി. ഭക്ഷണം എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ എനിക്ക് തന്ന മുറിയില കയറി , പിറ്റേ ദിവസത്തേക്കുള്ള അസിന്മേന്റ്റ് തയ്യാറാക്കാൻ തുടങ്ങി. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ വാതിലിനു ഒരു മുട്ട്, ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ചേച്ചി ഒരു ഗ്ലാസ് പാലുമായി വന്നു നില്ക്കുന്നു. സാറ് പഠിക്കാൻ ഇരിക്കുവല്ലേ , ഇത് കുടിച്ചിട്ടു ഇനി ഇരുന്നോളൂ, എന്ന് പരഞ്ഞപ്പോൾ വീണ്ടും എനിക്ക് മറുപിടി ഇല്ലാതായി. പിറ്റേ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ താക്കോൽ എന്നെ ഏല്പിച്ചിട്ട് അവർ എരണാകുളത്തേക്ക് പോയി. വൈകിട്ട് കുളി കഴിഞ്ഞു തൊടിയിൽ നിന്ന് കുറെ പൂക്കളും പറിച്ചു ശ്രീകഷ്ണറ്റെ മുൻപിൽ തളികയിൽ വെച്ച് നിലവിളക്കും കൊളുത്തി, സാമ്പ്രാണിയും കത്തിച്ച് , 'സ്വർഗസ്ഥനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവേ ...' എന്ന പ്രാർത്ഥന ചൊല്ലിയപ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സില് കണ്ടു പ്രാർഥിച്ചതു ആ ചേച്ചിക്കും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു.

                                                   



Saturday, 12 March 2016

Butt and Kiss

Shivani was on the way to home after the work. While sitting in the cab she thought of yesterday’s incident.

When I entered the house, the bed room door was partially open. I couldn’t see anyone in the house. There was only the sound of the fan. I just peeped into the room.  I saw he is lying on the bed facing down. I moved little bit near to him without any noise. The best part was no cloth on his body. Not even underwear. I just looked at his buttocks. So soft! Wish to kiss! But scared if he is awake? No I shouldn’t. But still my mind coercing me to go and peck. But I felt someone is dragging me from behind. No, No one is here. Just go inside and give him a kiss. I just moved inside the room. Still he is sleeping. I just looked at his naked body. I wish to kiss all over his body, but again scared if he awake or not! Anyway I just sat near to him on the bed and just touched his bums. Slowly I pressed!  He is still in deep kip. I pressed the both bums, and slowly kissed. I liked the smell of body lotion. Wah.. Once again I kissed on his shoulder. He opened his eyes, but no movement! Was it a catnap? Or he wants me to kiss again on his body? Why he didn’t awake?

 “Madam; reached your house” driver said. Oh.. Thank you bhaiya ..

When she was walking towards the door, she assumed her two year old son should be sleeping and she could finish the work before he wake up.

Saturday, 2 January 2016

പ്രേമത്തിനു കുരയില്ല


പ്രേമത്തിനു കണ്ണില്ല, കാതില്ല, അതിരുകൾ ഇല്ല...ഇങ്ങനെ എത്രയോ ചൊല്ലുകൾ മലയാളികൾ കേട്ടിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ ഇന്നുവരെ ഇത് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുകയോ പ്രേമത്തെ നിർവചിക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. പ്രേമത്തെ പുച്ചമായി മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള എന്റെ കണ്ണുകൾ ഇന്നലെ രാത്രി വഴിയരുകിൽ നിന്ന രണ്ടു നായ്കളിൽ ഉടക്കിയപ്പോൾ പ്രേമത്തിനു ഒരു നിർവചനം എന്റെ മനസ്സിൽ കോറിയിട്ടു. തെരുവ് നായ്ക്കൾ വിരഹിക്കുന്ന തിരുവനന്തപുരം സിറ്റിയിലെ ഒരു ഇടവഴി. പലപ്പോഴും രാത്രിയിൽ ഒരു 10 മണികഴിഞ്ഞ് ആ വഴി വന്നാൽ നായ്ക്കളുടെ നോട്ടവും, കുരയും, ചിലനേരങ്ങളിൽ ഒരു മരണപ്പാച്ചിലും സുനിശ്ചിതം. എന്നാൽ ഇന്നലെ രാത്രി ന്യൂ ഇയർ പ്രമാണിച്ച് എല്ലാവരും എവിടെയോ സല്ലപിക്കാൻ അല്ലെങ്കിൽ ആഘോഷിക്കാൻ പോയതായിരിക്കണം, ഒരാൾ ഒഴികെ. ബൈക്ക് വളവ്       തിരിച്ചെടുത്തപ്പോൾ ആണു അവർ രണ്ടുപേരും റോഡിന്റെ ഒത്ത നടുക്ക് തന്നെ പരസ്പരം ആനന്ദപുളകിതരായി, തങ്ങളുടെ പ്രേമം പങ്കുവെയ്ക്കുന്നത്. പയ്യൻ   ഏതോ വലിയ വീട്ടിലെ,  ഇറച്ചി കഴിച്ച് തുടുത്ത ഒരു സുന്ദരൻ. കഴുത്തിൽ ഒരു ചുവന്ന പട്ടയും. അടിച്ചു തളിക്കാരി ജാനുവിന്റെ മകൾ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്നപെൺപട്ടി. രണ്ടുപേരും പരസ്പരം മണപ്പിച്ച് ഉമ്മകൾ നൽകി പരസ്പരം മറന്ന് പരിസരം മറന്ന് പ്രേമബദ്ധരായി നടുറോഡിൽ. ഞാൻ വണ്ടി സ്ലോ        ചെയ്തിട്ടും ലൈറ്റ് അടിച്ച് ഒന്ന് പ്രകോപിപ്പിച്ചിട്ടും തൊട്ടടുത്തുകൂടി മുന്നോട്ട് എടുത്തിട്ടും അവരുടെ പ്രേമത്തിനു കണ്ണില്ല, കാതില്ല, കുരയുമില്ല ! 

Wednesday, 1 July 2015

കുടി...

ഞാൻ കുടിയനാണു, എന്നെപ്പോലെ എത്രയോ കുടിയന്മാർ നിങ്ങളുടെയിടയിൽ ഉണ്ടായിരിക്കും? എന്റെ കുടി രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിലാണു. എന്റെ കുടിക്ക് കാരണങ്ങൾ ...അത് പലതാണു. ജീവിതത്തിലെ നിരാശനിറഞ്ഞ ദിനങ്ങൾ ...അറിവു വെച്ചപ്പോൾ  മുതൽ തുടങ്ങിയ കുടി. ഇനിയും എന്റെ കുടിക്ക് ഒരന്തം കാണാൻ എന്ന് കഴിയും? ആരോടും പങ്കുവെച്ചിട്ടില്ലാത്ത കഥകൾ, ഓർക്കുമ്പോൾ എല്ലാം മായ എന്ന് തോന്നുന്ന നിമിഷങ്ങൾ. എന്റെ കുടി നിർത്താൻ ഇനി ഒരാൾക്കു മാത്രമേ കഴിയു. സാക്ഷാൽ ഈശ്വരൻ!. ഓരോ ദിവസത്തേയും കുടിക്ക് ഓരോ കാരണങ്ങൾ. മനുഷ്യനായി പിറന്ന ഏതൊരുവനും അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയുടെ ആണികൾ തുളച്ചുകയറുമ്പോൾ, എന്റെ തലയിണയുടെ നനവിന്റെ കാരണം ഈ കുടിയല്ലേ? അതേ,ഞാൻ കുടിച്ച കണ്ണുനീർ ... ഞാൻ കുടിച്ച കണ്ണൂനീരിന്റെ നനവ് !!. സമൂഹമേ, എന്നെ കുടിയനെന്ന് വിളിക്കരുതേ...

Tuesday, 19 May 2015

അഡ്മിൻ


ഓൺ ലൈനിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ആ സന്തോഷം , അത് പറഞ്ഞരിയിക്കാൻ പറ്റാത്തതാണു, കാരണം മനസ്സ് ഇങ്ങനെ വിദൂരമായ സ്ഥലത്തുകൂടി, വിചിത്രമായ കാഴ്ചകൾ കണ്ട് വ്യത്യസ്തമായ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിരഹത്തെ ആട്ടിപ്പയിക്കുന്ന ഒരു മുഹൂർത്തം. അത് ഫേസ്ബുക്കോ വാട്ട്സപ്പോ ആയിക്കൊള്ളട്ടെ, ഓർത്തോർത്ത് ചിരിക്കുമ്പോഴും അത് ഷെയർ ചെയ്യൂമ്പോഴും മനസ്സിനെ ഒന്ന് കൂടി ചെറുപ്പമാക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ ദിവസം പെട്രോൾവില കൂട്ടി എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പുതിയ ആശയം മനസ്സിൽ കൂടി കടന്നുപോയി. ഒരു ഓൺലൈൻ ജോലി, ഓർഡർ ചെയ്താൽ ഫുഡ് വീട്ടിൽ വരിക, വീട്ടിൽ തന്നെ ഒരു ചെരിയ ഫുഡ് കോർട്ട്, കൂടുതൽ ഫ്രോസൺ ഐറ്റംസ്. വീഡിയോ, മൂവി, ന്യൂസ്, പാട്ടുകൾ എല്ലാം ഓൺലൈനായി. അപ്പോ പിന്നെ ഈ പെട്രോൾ വില കൂടിയാലും എനിക്കെന്ത് ചേതം? ഇത് മനസ്സിൽ കൂടി ഇങ്ങനെ വരിവരിയായി നീങ്ങുമ്പോഴാണു ഒരു നോട്ടിഫികേഷൻ കണ്ടത്. അതിൽ തന്നെ ക്ലിക്ക് ചെയ്തു. ഒരു നല്ല പോസ്റ്റ്. ഒരു ചിത്രവും അതിൻ അടിക്കുറിപ്പായി ഒരു വിവരണവും. സാധാരണ ഇത്തരത്തിലുള്ള പോസ്റ്റ് കാണാറുള്ളതാകയാൽ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല. പക്ഷേ ഒന്നൂടെ വിചാരിച്ചു. ഏതായാലും ഒരു പൈസ ചിലവും ഇല്ല, എങ്കിൽ പിന്നെ 8 പേർക്ക് അയച്ചുകൊടുത്താൽ എന്താ നഷ്ടം. വരാൻ പോകുന്നത് മൂന്നു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഒരു നല്ല വാർത്ത അല്ലേ? അടിക്കുറിപ്പിൽ എഴുതിയിരുന്നത് പലർക്കും ജോലിയിൽ പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി എന്നാണു. അപ്പൊ പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല, 8 പേർക്ക് ആ പോസ്റ്റ് ഷെയർ ചെയ്തു. എന്നിട്ട് വീണ്ടും വാട്ട്സപ്പും ഫെയ്സ് ബുക്കുമായി കട്ടിലിൽ മലർന്നു കിടന്നു. എപ്പൊഴോ ഉറക്കം കണ്ണുകളെ മാടിവിളിച്ചപ്പോൾ കുറെ നേരത്തേക്കിനു അവളുടെ പുറകേ പോയി. അപ്പോൾ അതാ ഓഫീസിലെ പ്യൂൺ വന്ന് ഒരു നോട്ട്  തരുന്നു. മാനേജർ ക്യാബിനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നായം, ഇപ്പോൾ എന്തേ ബോസ് വിളിപ്പിക്കാൻ, വർക്ക് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞതാണല്ലോ, പിന്നെ നാലാം തീയതി ആയതല്ലേ ഉള്ളൂ, വേറെ കാരണം...? ഓ..
ഇപ്പോഴാണു ഓർത്തത് , ഫേസ്ബുക്കിലെ പോസ്റ്റ് ഷെയർ ചെയ്ത കാര്യം...വല്ല പ്രൊമോഷനോ മറ്റോ??  ബോസ് നീട്ടിയ കവർ വാങ്ങി തുറന്നു നോക്കുമ്പോൾ വീണ്ടൂം മനസ്സിൽ ഒരു മിന്നൽ. പ്രൊജക്റ്റ് മാനേജരായി തന്നെ പ്രൊമോട്ട് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ' താങ്ക് യൂ സാർ' ഉച്ചത്തിൽ ഒരു അലറൽ...ഹൊ..ഞെട്ടിപ്പോയി, ബോസ് അല്ല, ഞാൻ തന്നെ. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ വെളിയിൽ ഇടിച്ചു കുത്തിയ മഴ, സമയം ഏതാണ്ട് അഞ്ചു മണി. ഉച്ചയ്ക്ക് സ്കൂളിൽ നിന്നും വന്ന് ഒന്ന് മയങ്ങിയതാണു. ഇനിയും വൈകിട്ട് ക്ലാസിനു പോകണം. പെട്ടന്ന് തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് റെഡിയായി. വാട്ട്സപ്പ് ഒന്നുകൂടി നോക്കി. പുതിയ മെസ്സേജുകൾ. ഒരു ഗ്രൂപ്പ് മെസ്സേജും. ഒരാഴ്ച മുൻപ് ജോയ്ന് ചെയ്ത "ട്രിവാൻഡം ഫ്രൻഡ്സ്" എന്ന ഗ്രൂപ്പിലേതാണു. മെസ്സേജ് ഇതാണു " വെൽക്കം ബോസ്," അതിനു മുകളിൽ മറ്റൊരു ലൈൻ. " യൂ ആർ നൗ അഡ്മിൻ" . അപ്പോ ഞാനും ആ ഗ്രൂപ്പിന്റെ അഡ്മിൻ ആയി ! അപ്പോ 8 പേർക്ക് ഷെയർ ചെയ്തത് ഫലിച്ചോ എന്റെ ...........( ചക്കുളത്തുകാവ് ഭഗോതി, വേളാങ്കണ്ണി മാതാവേ ..വായനക്കാർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് പൂരിപ്പിക്കാം. )